Προσχέδιο για επαναληπτικές εξετάσεις Σεπτεμβρίου, Α’ Γυμνασίου, 2013

1. Σελ.  134 – 135 : Τι θα πει να είσαι “άνθρωπος”; Πώς εκφράζεται η χαρά κι η ευγνωμοσύνη του ανθρώπου για το δώρο της ζωής στον Θεό-Δημιουργό του;Τι θα πει να είσαι «άνθρωπος»; Σύμφωνα με τη διήγηση της Γενέσεως είμαστε τα μόνα πλάσματα που δημιουργηθήκαμε ως εικόνα του Θεού. Μόνο εμείς δηλαδή μπορούμε να συνειδητοποιούμε τη σημασία της ζωής: Να αναγνωρίζουμε ότι μας χαρίστηκε για να την κάνουμε ολοένα και καλύτερη• να τη μοιραζόμαστε με τους συνανθρώπους μας και με τα άλλα ζωντανά πλάσματα ·s να συναισθανόμαστε την ομορφιά της · να επιλέγουμε ελεύθερα ποιους δρόμους θα ακολουθήσουμε · να καταλαβαίνουμε ότι ο πραγματικός προορισμός του ανθρώπου είναι να σχετιστεί με το Θεό και να του μοιάσει όσο γίνεται περισσότερο.Χαρά και ευχαριστία για το δώρο της ζωής. Συνειδητοποιώντας όλα τα παραπάνω δε γίνεται να μη νιώθουμε ευγνωμοσύνη για το Θεό, που μας χάρισε ένα τέτοιο ακριβό δώρο και να τον ευχαριστούμε. Όσοι είναι χριστιανοί γνωρίζουν ότι αυτό που κάνουν όταν μαζεύονται για να λατρεύσουν το Θεό το ονομάζουν Θεία Ευχαριστία. Σ’ αυτή τη σύναξη προσεύχονται για όλη την κτίση, προσφέρουν στο Θεό ως δώρα ψωμί και κρασί, εύχονται η ζωή και ο κόσμος όλος να είναι πάντοτε στα χέρια του και τον ευχαριστούν αναγνωρίζοντας όσα τους χαρίζει.

2. Σελ. 39 : Γιατί ο Ιωσήφ είναι “τύπος Χριστού”;

Γιατί ο Ιωσήφ είναι “τύπος Χριστού”; (σελ. 39 : Ο Ιωσήφ είναι “τύπος Χριστού” γιατί : α) τον μίσησαν τα αδέλφια του και θέλησαν να τον σκοτώσουν  (τον Ιησού τον μίσησαν οι δικοί Του και τον σταύρωσαν), β) τον πούλησαν δούλο και πήγε αιχμάλωτος στην Αίγυπτο ( ο Χριστός, όταν τον κυνήγησε ο Ηρώδης να τον σκοτώσει κατέφυγε στην Αίγυπτο με τον Ιωσήφ και τη μητέρα Του, έγινε πρόσφυγας όπως ο Ιωσήφ), γ) συγχώρεσε τα αδέλφια του και έσωσε τη ζωή σ΄ ολόκληρη τη γενιά του Ιακώβ (Ο Χριστός συγχώρεσε τους σταυρωτές του πάνω στο σταυρό και έσωσε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος από το κακό, τον θάνατο και τον διάβολο). Ποια είναι η φράση “κλειδί” της ιστορίας του Ιωσήφ; (σελ. 39 : ‘Εσείς σκεφθήκατε να μου κάνετε κακό, ο Θεός όμως το μετέτρεψε σε καλό”).

3. Σελ. 50 : Το όνομα του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη

Το όνομα του Θεού που γράφεται στα εβραϊκά με τέσσερα γράμματα (βλέπε παρακάτω το τετραγράμματο) διαβάζεται Γιαχβέ. Όταν αργότερα (τον 3ο αι. π.Χ.) η Παλαιά Διαθήκη μεταφράστηκε στα ελληνικά το όνομα αποδόθηκε με τη φράση «ἐγώ εἰμί ὁ Ὤν».
Οι ειδικοί επιστήμονες κατέληξαν ότι σημαίνει: α) ότι είναι ένας και μοναδικός, β) είναι αιώνιος και γ) δίνει ζωή σε ό,τι υπάρχει.
Αργότερα οι Ισραηλίτες χρησιμοποίησαν για το Θεό και το όνομα Αδωνάι, που σημαίνει «Κύριος». Το όνομα αυτό επικράτησε και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα από τους Εβραίους στους ψαλμούς και στις προσευχές της Συναγωγής.

5. α) Σελ. 56: Δέκα Εντολές –  β)Η εκλογή του Ισραήλ (μπεζ πλαίσιο) –  γ)Τι είναι είδωλο

  • Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σου, που σε έβγαλα από την Αίγυπτο, τον τόπο της δουλείας. Λεν θα υπάρχουν για σένα άλλοι θεοί εκτός από μένα.
  • Μην κατασκευάσεις για σένα είδωλα και ομοιώματα που έχουν τη μορφή οποιουδήποτε πράγματος που βρίσκεται ψηλά στον ουρανό ή εδώ κάτω στη γη ή μέσα στα νερά, κάτω απ’ τη γη. Αυτά να μην τα προσκυνάς ούτε να τα λατρεύεις…
  • Μην προφέρεις για κανένα λόγο το όνομα του Κυρίου, του Θεού σου…
  • Να θυμάσαι την ημέρα του Σαββάτου, για να την ξεχωρίζεις και να την αφιερώνεις στον Κύριο. Έξι μέρες θα εργάζεσαι και θα κάνεις όλες τις εργασίες σου. Αλλά η έβδομη μέρα είναι μέρα ανάπαυσης, αφιερωμένη σ’ εμένα, τον Κύριο, το Θεό σου.
  • Να τιμάς τον πατέρα σου και τη μητέρα σου…
  • Μη φονεύσεις.
  • Μη μοιχεύσεις* .
  • Μην κλέψεις.
  • Μην καταθέσεις ψεύτικη μαρτυρία ενάντια στους συνανθρώπους σου.
  • Μην επιθυμήσεις τίποτε απ’ ό,τι ανήκει στο συνάνθρωπό σου…

Αργότερα αυτές οι Δέκα Εντολές γράφτηκαν πάνω σε δυο πέτρινες πλάκες. Ύστερα ο Μωυσής… τις διάβασε στο λαό. Και είπαν όλοι: «Όλα όσα είπε ο Κύριος θα τα υπακούσουμε και θα τα εφαρμόσουμε».

6. Η Εκλογή του Ισραήλ . Ο Θεός επιλέγει τον Ισραήλ και τον εμπιστεύεται όχι για να του παρέχει αποκλειστικά προνόμια, αλλά για να γίνει αυτός ο λαός γέφυρα ανάμεσα στο Θεό και σε όλα τα έθνη. Να υπηρετήσει δηλαδή το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων. Γι’ αυτό το λόγο σε πολλές βιβλικές ιστορίες βλέπουμε ότι ο Θεός δε νοιάζεται μόνο για τον Ισραήλ, αλλά για όλα τα έθνη του κόσμου. Αργότερα, όταν η ανθρωπότητα θα έχει προετοιμαστεί κατάλληλα, ο Χριστός θα καλέσει τους ανθρώπους όλου του κόσμου να γίνουν παιδιά του. Δεν έχει δηλαδή πρωτείο εξουσίας ο λαός του Ισραήλ στους άλλους λαούς, αλλά πρωτείο τιμής, σεβασμού και αγάπης/ ευγνωμοσύνης επειδή πρώτοι πίστεψαν στον μόνο αληθινό Θεό και μας βοήθησαν κι εμάς τους υπόλοιπους να πιστέψουμε σ΄ Αυτόν.

7. Σελ. 59 : Τι σημαίνει είδωλο; Υπάρχουν είδωλα στη σημερινή εποχή; αναφέρετε παραδείγματα και εξηγήστε τα (Δείτε παραδείγματα στη διαδικτυακή εφημερίδα, μαθήματα 10 και 11 – wallwishers/padlets). Η λέξη είδωλο από θρησκευτική άποψη σημαίνει άγαλμα ή σύμβολο ψεύτικου θεού. Όσοι τα λάτρευαν πίστευαν ότι τα είδωλα έκρυβαν και τη δύναμη των θεών που αναπαριστούσαν κι έτσι μπορούσαν να τους βοηθήσουν. Η λατρεία τέτοιων ανθρωπόμορφων ή ζωόμορφων ειδώλων ονομάζεται ειδωλολατρία. Συνδέεται κυρίως με πολυθεϊστικές θρησκείες, όπως των Ασσυρίων, των αρχαίων Αιγυπτίων και Ελλήνων, των Ρωμαίων κ.ά. Ονομάζουμε είδωλο ένα αγαθό που οι άνθρωποι το βλέπουν πιο σημαντικό από άλλα στη ζωή τους και το προσέχουν και το θεωρούν Θεό. Έτσι ξεχνάνε τον Θεό βλέποντας να κυκλοφορούν ανάμεσά τους πρόσωπα ή αντικείμενα που αντικαθιστούν στη συνείδησή τους τον Θεό.

8. Σελ. 64 : Τι σημαίνει η λέξη : ” Προεικονίσεις” ή προτυπώσεις; Σελ. 76 

Στη ζωή της Εκκλησίας κάποια γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης θυμίζουν γεγονότα της Καινής Διαθήκης
Η χριστιανική Εκκλησία θεωρεί ότι ορισμένα γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης μοιάζουν με κάποια γεγονότα της Καινής Διαθήκης που βέβαια θα συμβούν πολύ αργότερα. Μοιάζουν μάλιστα τόσο πολύ σαν – κατά κάποιον τρόπο – να είναι εικόνες τους. Π.χ. ο Ισαάκ μοιάζει με το Χριστό. Ας δούμε γιατί:
-Όπως ο Ισαάκ ήταν μοναχοπαίδι του Αβραάμ, έτσι και ο Χριστός είναι ο μονογενής* γιος του Θεού.
-Όπως ο Ισαάκ οδηγήθηκε στη θυσία χωρίς να φταίει, έτσι και ο Χριστός οδηγήθηκε στο Σταυρό, ενώ ήταν αθώος.
-Όπως ο Ισαάκ γλίτωσε το θάνατο, έτσι και ο Χριστός νίκησε το θάνατο και αναστήθηκε.
Γι’ αυτό οι χριστιανοί είδαν τον Ισαάκ σαν μια εικόνα του Χριστού πριν ακόμη γεννηθεί, δηλαδή σαν προεικόνιση, του Χριστού Στην Καινή Διαθήκη ο Απ. Παύλος γράφει: Θέλω να ξέρετε, αδελφοί, ότι όλοι οι πρόγονοι σας προστατεύονταν από τη νεφέλη και όλοι πέρασαν μέσα από τη θάλασσα. Όλοι έφαγαν την ίδια θεόσταλτη τροφή και ήπιαν το ίδιο ποτό. Όλα αυτά τα γεγονότα ήταν για κείνους προεικονίσεις και γράφτηκαν για να μας νουθετήσουν* .(Α Κορ 10, 1-4. 11).

9) H χρίση του βασιλιά
Την τελούσε ένας άνθρωπος του Θεού, προφήτης ή ιερέας, χύνοντας λάδι στο κεφάλι του βασιλιά. Μ΄αυτόν τον τρόπο δηλωνόταν με ένα εξωτερικό σημείο (το λάδι) ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν εκλεγμένος από τον θεό να γίνει όργανο του για την διακυβέρνηση του λαού. Έτσι, ο βασιλιάς λεγόταν χριστός(=χρισμένος) και αναγνωριζόταν ως άξιος μιας μεγάλης αποστολής. Η εβραική λέξη για το «χριστός» είναι «Μεσσίας» και δινόταν στο διάδοχο του βασιλικού θρόνου του Δαβίδ.

10.α) Σελ. 80 – 81 : Τι είναι το βιβλίο των Ψαλμών; (Εισαγωγή και μπεζ πλαίσιο). β)  σελ. 84 : Τι είναι τα βιβλία της Σοφίας; (μπεζ πλαίσιο).

α) Το βιβλίο των Ψαλμών είναι μια συλλογή 150 ποιημάτων. Είναι το πιο γνωστό και αγαπητό βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης. Οι «Ψαλμοί» πήραν το όνομά τους από το ψαλτήρι, ένα δεκάχορδο μουσικό όργανο που συνόδευε το τραγούδι τους. Το βιβλίο των Ψαλμών συνδέθηκε με το όνομα του βασιλιά Δαβίδ, επειδή δεν ήταν μόνο μουσικός, αλλά είχε και τη φήμη σπουδαίου ποιητή. Τα ποιήματα των Ψαλμών ήταν βέβαια ύμνοι για τον ιουδαϊκό Ναό και τη Συναγωγή, αλλά έγιναν οι πιο αγαπητοί ύμνοι και για τη χριστιανική Εκκλησία. Σε κάθε χριστιανική ακολουθία απαγγέλλονται στίχοι ή ολόκληροι ψαλμοί. Στους ψαλμούς ο πιστός πολύ συχνά αινεί, ευλογεί, δοξάζει το Θεό. Ομολογεί, δηλαδή, ότι αναγνωρίζει τις ευεργεσίες και τις δωρεές που ο Θεός του προσφέρει και τον ευ. χαριστεί γι’ αυτές. Με άλλα λόγια είναι μια φωνή ευγνωμοσύνης του ανθρώπου προς τον Πλάστη του, επειδή νιώθει την ανάγκη να έχει μια ζωντανή σέση μαζί του.

β) Τα βιβλία της Σοφίας
Σ’ όλους τους λαούς της εποχής, όπως και στον Ισραήλ, αναπτύχθηκε ένα ιδιαίτερο φιλολογικό είδος, η Σοφία. Πρόκειται για συλλογές παροιμιών, γνωμικών, συμβουλών κ.ά. που αναφέρονται σε πρακτικά θέματα της καθημερινής ζωής κι επιχειρούν να απαντήσουν στο ερώτημα «πώς πρέπει να ζούμε;». Τέτοια «σοφιολογικά» έργα υπάρχουν και στην Παλαιά Διαθήκη. Είναι τα πέντε από τα 7 Ποιητικά – Διδακτικά βιβλία της: Ιώβ, Παροιμίαι, Εκκλησιαστής, Σοφία Σολομώντος και Σοφία Σειράχ. Εξαιτίας της πολυθρύλητης σοφίας του βασιλιά Σολομώντα τα περισσότερα απ’ αυτά (Παροιμίαι, Εκκλησιαστής, Σοφία Σολομώντος) αποδόθηκαν σ’ αυτόν.

γ) Ο Ναός του Θεού: το έργο ζωής του Σολομώντα : Ο Δαβίδ είχε ονειρευτεί να κτίσει ένα ναό για τον Κύριο. Ωστόσο, αυτός που έμελλε να πραγματοποιήσει το όνειρό του ήταν ο γιος του, ο Σολομών. Εφτά χρόνια χρειάστηκαν για την ολοκλήρωσή του. Ογδόντα χιλιάδες λατόμοι έκοψαν και πελέκησαν τις πέτρες. Ξυλεία μεταφέρθηκε από το όρος Λίβανο. Τριάντα χιλιάδες εργάτες δούλεψαν για το χτίσιμό του και τρισήμισυ χιλιάδες επιστάτες επέβλεπαν το έργο. Ο Ναός χτίστηκε στο πιο ψηλό σημείο της Ιερουσαλήμ, πάνω στο λόφο Σιών, δίπλα στο παλάτι του βασιλιά. Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, ήταν ένα πέτρινο μακρόστενο κτίριο που χωριζόταν σε τρία τμήματα: τον πρόναο, τα Άγια και τα Άγια των Αγίων, όπου φυλασσόταν η Κιβωτός της Διαθήκης. Οι τοίχοι του Ναού ήταν ντυμένοι με ξύλο κέδρου. Κέδρινη ήταν και η σκεπή. Το κτίριο περιστοιχιζόταν από μεγάλη αυλή.

11. Σελ. 94- 95 : Τι είναι οι προφήτες; Ποιο είναι το έργο τους;

Στα χρόνια της κρίσης που ακολούθησαν τη διάσπαση του βασιλείου ο Θεός δεν εγκατέλειψε το λαό του και το σχέδιο της σωτηρίας του κόσμου. Γι’ αυτό καλούσε κάποιους ανθρώπους, τους χάριζε τη βαθιά γνώση του θελήματός του και τους όριζε μια μεγάλη αποστολή: να κάνουν γνωστό το θέ-λημά του στους ανθρώπους. Αυτοί ήταν οι προφήτες. Οι προφήτες, λοιπόν, αποστέλλονταν να μεσολαβήσουν ανάμεσα στον αληθινό Θεό και τους ανθρώπους. Όμως ένα τέτοιο έργο δεν ήταν εύκολο! Γι’ αυτό και κάποιοι στην αρχή δίσταζαν. Τελικά, ωστόσο, όλοι εμπιστεύονταν απόλυτα το Θεό, ξεπερνούσαν τους φόβους τους και βροντοφώναζαν με τόλμη το θέλημά του. Πάντοτε άρχιζαν το κήρυγμά τους με τα λόγια: «Τάδε λέγει Κύριος..»» ή «Λόγος Κυρίου.. .».  β) Μοναχικές φωνές που αποκάλυπταν την κρίση της εποχής τους. Οι προφήτες, με τη φώτιση του Θεού, μπορούσαν να βλέπουν σε βάθος τα πράγματα και να συνειδητοποιούν τι πραγματικά συνέβαινε στην εποχή τους. Αντιλαμβάνονταν δηλαδή τα σημάδια του ηθικού ξεπεσμού και της διαφθο-ράς, ακόμη κι όταν όλες οι συνθήκες της εποχής φαίνονταν ιδανικές. Αναγνώριζαν τι δεν πήγαινε καλά και ποιοι κίνδυνοι παραμόνευαν τους Ισραηλίτες. Επιπλέον, συναισθάνονταν τις καταστροφικές συνέπειες που θα ακολουθούσαν για τη ζωή του κράτους και των ανθρώπων. Όλα αυτά τα αποκάλυπταν με τα κηρύγματά τους, χωρίς δισταγμούς και μισόλογα, προσπαθώντας έτσι να «ανοίξουν τα μάτια» των συμπατριωτών τους. Έλεγχαν και προειδοποιούσαν – συχνά με σκληρά λόγια – τους πάντες, χωρίς καμιά διάκριση: τους βασιλείς, τους ιερείς, το λαό. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνονται δυσάρεστοι και απειλητικοί. Γι’ αυτό το λόγο γνώρισαν πολλές δοκιμασίες: περιφρονήθηκαν, περιπαίχτηκαν, καταδιώχθηκαν. Κάποιοι μάλιστα θανατώθηκαν. (Είπε ο Χριστός : Ιερουσαλήμ Ιερουσαλήμ, που σκοτώνεις τους προφήτες και λιθοβολείς όσους στέλνει ο Θεός σ’ εσένα…Μτ 23, 37). γ) Αγγελιαφόροι του Θεού που καλούσαν σε μετάνοια τους συγχρόνους τους . Με τα κηρύγματα τους οι προφήτες είχαν ως κύριο σκοπό να «ξυπνήσουν» τους Ισραηλίτες, ώστε να συναισθανθούν τα λάθη τους και να ξαναφτιάξουν τη σχέση τους με το Θεό. Γι’ αυτό τους καλούσαν να μετανοήσουν και ν’ αλλάξουν τρόπο ζωής. Για να τους καταλαβαίνουν καλύτερα οι σύγχρονοί τους προσπαθούσαν να είναι όσο γίνεται πιο παραστατικοί. Έτσι, άλλοτε χρησιμοποιούσαν στο λόγο τους αφηγήσεις, χρησμούς, ποιήματα και τραγούδια και άλλοτε έκαναν πράξεις με συμβολικό νόημα. Όπως αυτή του προφήτη Αχιά. Μια μέρα που ο προφήτης συνάντησε τον αξιωματικό του Σολομώντα Ιεροβοάμ, όσο ακόμη ζούσε ο Σολομών, έσκισε μπροστά του το μανδύα που φορούσε σε δώδεκα κομμάτια και προσφέροντάς του τα δέκα τού είπε: «Τάδε λέγει Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ: ‘Θα πάρω τη βασιλεία από το Σολομώντα και θα δώσω σ’ εσένα τις δέκα φυλές’». δ) Κήρυκες της σωτηρίας όλου του κόσμου. Οι προφήτες δεν αρκούνταν στο να ελέγχουν αυστηρά και να προειδοποιούν το λαό. Ταυτόχρονα, με κάθε λόγο τους υπενθύμιζαν ότι ο Θεός ως στοργικός πατέρας νοιάζεται για τους ανθρώπους, όσο κι αν αυτοί τον ξεχνούν. Γέμιζαν παρηγοριά τις ψυχές των Ισραηλιτών. Τους διαβεβαίωναν ότι ο Θεός συνεχίζει το σχέδιό του για τη σωτηρία του κόσμου. Έστρεφαν το βλέμμα των ανθρώπων και προς ένα μέλλον μακρινό. Άνοιγαν μπροστά τους ένα παράθυρο ελπίδας, μιλώντας για την εποχή του Μεσσία. Τότε που ο Θεός θα θεραπεύσει, θα παρηγορήσει και θα φωτίσει τα πάντα. Αυτό το μήνυμα της σωτηρίας μάλιστα το απηύθυναν όχι μόνο στους συμπατριώτες τους, αλλά και στις μεταγενέστερες γενιές και σ’ όλη την ανθρωπότητα. Τα προφητικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης . Οι προφήτες πάντα κήρυτταν προφορικά μπροστά στους ανθρώπους που τους άκουγαν. Αργότερα, είτε οι ίδιοι είτε οι μαθητές τους κατέγραψαν πολλά απ’ αυτά τα κηρύγματα. Έτσι, προέκυψαν τα 19 προφητικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης. Στο παραπάνω σκίτσο βλέπουμε τα ονόματα των 16 προφητών. (προφήτης Ησαΐας :Εκείνοι που στον Κύριο ελπίζουν… φτερά αποκτούνε…τρέχουν χωρίς να εξασθενούν, βαδίζουνε δίχως ν’ αποσταίνουν Ησ 40, 31).

12) Το υπόλειμμα ήταν ένα μικρό τμήμα του λαού που παρέμενε πιστό στο Θεό, παρά τις κρίσεις και τις καταστροφές. Επιπλέον, είχε μια μεγάλη αποστολή: Να μεταφέρει από γενιά σε γενιά τις Επαγγελίες του Θεού. Απ’ αυτό το υπόλειμμα θα προερχόταν και ο Μεσσίας, που η αποστολή του θα ήταν να σώσει όχι μόνο τον Ισραήλ, αλλά όλο τον κόσμο.

Ο Ησαΐας θεωρείται ο σημαντικότερος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης εξαιτίας της τεράστιας σημασίας των μηνυμάτων του. Όλο το διάστημα της δράσης του ήταν πάντα παρών και στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Προσπαθούσε να επηρεάζει τους βασιλείς, ώστε να ενεργούν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Γι’ αυτό επιχείρησε να πείσει το βασιλιά Άχαζ να μη συμμαχήσει με τους Ασσύριους, ώστε να μην εξαρτηθεί θρησκευτικά απ’ αυτούς. Αργότερα, όταν οι Ασσύριοι πολιορκούσαν την Ιερουσαλήμ, κατάφερε να στήριξει το βασιλιά Εζεκία και το λαό, που είχαν πανικοβληθεί. Γύρω από τον Ησαΐα είχε σχηματιστεί ένας κύκλος μαθητών, οι οποίοι μετά το θάνατο του προφήτη διαφύλαξαν τη διδασκαλία του. Από το 700 π.Χ. τα ίχνη του Ησαΐα χάνονται. Σύμφωνα με την παράδοση πριονίστηκε στα δύο, όταν βασίλευε ο Μανασσής.

Εμμανουήλ είναι εβραϊκό όνομα, που σημαίνει «ο Θεός είναι μαζί μας». Ο Ησαΐας ονομάζει έτσι το Μεσσία. Στην Καινή Διαθήκη το όνομα αυτό αποδόθηκε στον Ιησού Χριστό, αφού αυτός είναι ο Μεσσίας.

 13) Σελ. 114:Η ζωή των εξόριστων Ισραηλιτών στη Βαβυλώνα – τρεις παίδες εν καμίνω (μπεζ πλαίσιο). Οι τρεις παίδες εν καμίνω. Οι τρεις φίλοι του Δανιήλ, όπως διαβάζουμε στην Παλαιά Διαθήκη, αν και ανατράφηκαν στη βασιλική αυλή, παρέμεναν πιστοί στο Θεό των πατέρων τους και δεν παρασύρθηκαν στην ειδωλολατρία. Όταν κάποτε ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ τους ζήτησε να προσκυνήσουν το χρυσό άγαλμά του, αρνήθηκαν με τόλμη να το κάνουν. Αγριεμένος τότε ο βασιλιάς διέταξε να τους ρίξουν δεμένους σε πυρακτωμένο καμίνι. Όμως μέσα από τις φλόγες αντί για κραυγές και θρήνους, έκπληκτοι τους άκουσαν να δοξολογούν το Θεό: «Εὐλογητός εἶ, Κύριε, ὁ Θεός τῶν πατέρων ἡμῶν … εὐλογεῖτε, πᾶσαι αἱ δυνάμεις Κυρίου, τόν Κύριον.».
Ο βασιλιάς θαύμασε το συμβάν κι ο θυμός του διαλύθηκε. Διέταξε, λοιπόν, να τους βγάλουν απ’ το καμίνι και ποτέ κανείς από τους υπηκόους του να μην ξεστομίσει κακό για το Θεό των τριών νέων. Η Εκκλησία συχνά αναφέρεται σ’ αυτό το γεγονός στην υμνολογία της, επειδή θεωρεί ότι προεικονίζει το Πάθος και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού.

14) Η Συναγωγή: κέντρο προσευχής και μελέτης του Νόμου. Στο διάστημα που οι Ιουδαίοι ήταν εξόριστοι και είχαν στερηθεί το Ναό τους, δημιούργησαν, όπως είπαμε, τις Συναγωγές. Χώρους, δηλαδή, όπου συγκεντρώνονταν για να προσεύχονται και να μελετούν το Νόμο τους. Να θυμούνται την πατρίδα τους και να ονειρεύονται την επιστροφή τους. Μετά την επιστροφή από την αιχμαλωσία ο Ναός της Ιερουσαλήμ έγινε το κέντρο της εθνικής ζωής των Ιουδαίων. Συμβόλιζε την παρουσία του Θεού ανάμεσα στο λαό του κι ο κάθε Ισραηλίτης, όπου κι αν κατοικούσε, έπρεπε να τον επισκέπτεται, ιδίως στις μεγάλες γιορτές. Παρ’ όλα αυτά, η ίδρυση Συναγωγών στις πόλεις και στα χωριά της Παλαιστίνης συνεχίστηκε σε όλη τη μεταιχμαλωσιακή εποχή. Ιδιαίτερα μάλιστα στις κοινότητες των Ιουδαίων της Διασποράς, που βρίσκονταν ξενιτεμένοι μακριά από την Παλαιστίνη.Τι ήταν η Συναγωγή;Και τότε, όπως και σήμερα, ήταν ένα απλό κτίριο, στο κέντρο του οποίου υπήρχε μια εξέδρα, ένα βήμα. Εκεί ανέβαινε αυτός που διάβαζε το Νόμο. Πίσω από το βήμα υπήρχαν καθίσματα για τους αναγνώστες και τους διδασκάλους του Νόμου, τους ραββίνους. Γύρω από το βήμα βρίσκονταν οι θέσεις για τους πιστούς. Σ’ έναν ορισμένο χώρο στέκονταν και οι γυναίκες. Στον ανατολικό τοίχο της Συναγωγής, μέσα σε μια κρύπτη, φυλάγονταν τα ιερά κείμενα. Επικεφαλής της συναγωγής ήταν ο αρχισυνάγωγος που εκλεγόταν από την κοινότητα. Επιπλέον, στις Συναγωγές οι τοπικοί άρχοντες διαχειρίζονταν τις υποθέσεις της κοινότητας και τα παιδιά μάθαιναν γράμματα. Στις Συναγωγές της διασποράς μάλιστα οι Ιουδαίοι δέχονταν να έρχονται και όσοι ειδωλολάτρες ήθελαν να γνωρίσουν την ιουδαϊκή θρησκεία. Αυτούς τους ονόμαζαν προσήλυτους.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s