Τι μου έκανε εντύπωση στην παραβολή της τελικής κρίσης;

 Η παραβολή της τελικής κρίσης μάς πρόβαλε, τον συνάνθρωπο και τη στάση μας απέναντι σ’ αυτόν. Όχι γιατί είναι χωρίς σημασία η ορθή πίστη και η αγάπη μας προς το Θεό. Αντίθετα, αυτά προϋποτίθενται. Η παραβολή θέλει να τονίσει ότι δεν μπορούμε να φτάσουμε στο Θεό, παρά μόνο μέσω των συνανθρώπων μας. Πολλές φορές η αγάπη μας προςτελική κρίση το Θεό, που εκδηλώνεται με την προσφορά αφιερωμάτων σ’ Αυτόν, κρύβει και μιαν ιδιοτέλεια. Αναμένουμε από το Θεό προστασία, υγεία, ανταπόδοση. Η γνήσια αγάπη μας προς το Θεό εκδηλώνεται μόνο με την αγάπη προς τους συνανθρώπους μας. Επίσης, τονίζει και κάτι βαθύτερο, τη συνύπαρξη των ανθρώπων ως μελών του Σώματος του Χριστού. Αν ένα μέλος του σώματός μας πονά, υποφέρει ολόκληρος ο οργανισμός μας. Όταν το πονεμένο μέλος θεραπευθεί, ανακουφίζεται όλο μας το σώμα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα μέλη της Εκκλησίας. Αγκαλιάζοντάς τους με την αγάπη μας και απαλύνοντας τον πόνο τους, ανακουφίζουμε το σώμα του Χριστού και ουσιαστικά η προσφορά μας αναφέρεται σ’ Εκείνον. Η παραβολή της “μέλλουσας κρίσης” θέλει να προσγειώσει όσους από μας πήραν λάθος δρόμο και να μετανοΐσουμε ώστε να έρθουμε κοντά στο Θεό. Ο δρόμος για τον ουρανό περνά υποχρεωτικά από τη γη. Δεν μπορεί κανείς να συναντήσει το Θεό εαν δεν πλησιάσει τον άνθρωπο.

 Θεμελίνα Καμπουράκη Β’1

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s