Τα κύρια σημεία του πρώτου μαθήματος της εισαγωγής : Ο κόσμος στα χρόνια του Χριστού

Η πατρίδα του Ιησού δνε είχε σταθερό όνομα, ούτε για τη χώρα ούτε για τους κατοίκους της. Η νότια και κυριότερη ονομαζόταν Ιουδαία και αντίστοιχα οι κάτοικοί της Ιουδαίοι. Το βόρειο μέρος ονομαζόταν Ισραήλ. Το όνομα Παλαιστίνη το έδωσαν αυθαίρετα οι Ρωμαίοι πολύ αργότερα το 139μ..Χ.. Οι ιστορικοί επιμένουν ότι αυτό δεν είναι δίκαιο, διότι η λέξη αυτή προέρχεται απο το όνομα Φιλισταίοι, οι εχθροί δηλαδή των Ισραηλιτών. Η φυλή επίσης των Φιλισταίων ήταν μια από τις πολλές της χώρας και μάλιστα όχι η σπουδαιότερη.

Η έκτασή της ήταν γύρω στα 30.000 τ.χλμ. Ο πληθυσμός της στα χρόνια το αυτοκράτορα Αυγούστου (27π.Χ.-14μ.Χ.) υπολογίζεται από τους ιστορικούς σε 1,5 – 2 εκ. Οι Ισραηλίτες του εξωτερικού ανέρχονταν σε 4-6 εκατομμύρια δηλαδή αποτελούσαν το ένα δέκατο του πληθυσμού της τότε ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Σύνορά της είναι η Μεσόγειος, τα  όρη Λίβανος κια Ερμών, ο Ιορδάνης ποταμός και μέρος της Νεκράς Θάλασσας και η έρημος της Νεκράς Θάλασσας. Αποτελούσε μια λωρίδα γης με δυο διεθνείς δρόμους που την διέσχιζαν άνθρωποι λαοί και στρατοί με σκοπούς εμπορικούς και κατακτητικούς.

Κυριότεροι κατακτητές της χΕικόναΚυριότεροι κατακτητές της χώρας μέχρι τα μέσα του 20ού αικώνα είναι : Αιγύπτιοι, Ασσσύριοι, Βαβυλώνιοι, Πέρσες, Έλληνες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Άραβες, Σταυροφόροι, Τούρκοι, Αγγλοι.

Η ελληνική επίδραση ήταν μεγάλη και σχεδόν σε όλους τους τομείς. Πολοί μιλούσαν την ελληνιστική γλώσσα, έπαιρναν ελληνικά ονόματα. Μέχρι και τα 27 βιβλία της Καινής Διαθηκης γράφτηκαν στα ελληνικά. Πήγαιναν μαζί με τους Έλληνες σε θέατρα, γυμναστήρια και είχαν κοινωνικές συναναστροφές με τους Έλληνες. Όσο για την πίστη τους έμεινε ακριβώς ανόθευτη χωρίς καμία αλλαγή.

Η χώρα των Ισραηλιτών θεωρήθηκε από τους Ρωμαίους ως σπουδαίο προπύργιο γαι την άμυνά τους απέναντι στα ανατολικά κράτη. Γι αυτό το 63 π. Χ. ο Ρωμαίος στρατηγός  Πομπήϊος κυρίεψε τη χώρα και την ενσωμάτωσε στην επαρχία της Συρίας.

Οι ρυθμίσεις που έκαναν οι Ρωμάιοι δεν ήταν πολλές σε σχέση με άλλα κράτη. Οι Ισραηλίτες ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν φόρο στον αυτοκράτορα. Τα ρωμαϊκά στρατεύματα βρίσκονταν στη Συρία. Οι Ισραηλίτες δε γίνονταν δεκτοί ως μισθοφόροι στον ρωμαϊκό στρατό ούτε επιστρεύονταν υποχρεωτικά. Για τη λατρεία τους στις συναγωγές, την τήρηση του Σαββάτου και όλων των θρσηκευτικών τους παρδόσεων η μεταξύ τους ενότητα εντυπωσίασαν τους άλλους λαούς. Οι Ισραηλίτες εξαφάλισαν έπειτα από πολλές διαμαρτυρίες το δικαίωμα να αναγνωρίζονται ως ιδιαίτερο έθνος και η θρησκεία τους επιτρεπόμενη σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Η μονοθεϊστική ισραηλιτική θρησκεία έγινε παντού σεβαστή κι απαλλάχτηκαν οι Ισραηλίτες από την υποχρέωση που υπήρχε παντού να λατρεύουν τον αυτοκράτορα ως θεό. Στην Ιερουσαλήμ δεν επιτρεπόταν να λατρεύονται ξένες λατρείες εκτός από τον στρατώνα της ρωμαϊκής φρουράς στον πύργο Αντωνία.

Οι τάξεις που χωριζόταν ο λαός ήταν τέσσερις. Πρώτα ήταν οι κρατούντες, οι κυρίαρχοι, πιο κάτω οι υποστηρικτές των κρατούντων, μετά ήταν οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις, οι μη κρατούντες και τέλος οι άποροι και οι φτωχοί.

Εργασία των : Μανόλη Χρ. , Μιχάλη Τρ. και Δημήτρη Τσ., Β3.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )