Προσχέδιο διαγωνίσματος Α’ Τριμήνου της Γ’ Γυμνασίου – 2013

ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑΤΟΣ Α’ ΤΡΙΜΗΝΟΥ 2013 Γ’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

Εν. 1 : Ορισμός Ιστορίας – Προϋποθέσεις για έγκυρη ιστορική έρευνα, σελ. 10 – Υπογραμμίζω και Θυμάμαι.

  • Ιστορία είναι η μελέτη του παρελθόντος.
  • Η διερεύνηση των αιτίων των ιστορικών γεγονότων είναι έργο δύσκολο και απαιτεί άριστη γνώση της εποχής τους.
  • Τα συμπεράσματα της ιστορικής έρευνας αποτελούν οδηγό για τη μελλοντική πορεία των σύγχρονων ανθρώπων και των λαών.
  • Η αντικειμενικότητα και η αμεροληψία είναι οι προΰποθέσεις για μία έγκυρη ιστορική έρευνα.

Εν. 2, σελ. 12 : Ορισμός Εκκλησίας, Σκοπός του έργου του Χριστού, σελ. 13, β : πορεία της εκκλησίας μέσα στον κόσμο, σελ. 13, γ. Πηγές εκκλησιαστικής Ιστορίας

  • Η Εκκλησία είναι ένα σώμα με κεφαλή το Χριστό και μέλη τους βαπτισμένους.
  • Σκοπός του έργου του Χριστού είναι η σωτηρία του ανθρώπου. Το έργο αυτό συνεχίζεται με την ίδρυση της Εκκλησίας, για την οποία φρόντισε ο Ίδιος, όπως θα διδαχθούμε σε επόμενη ενότητα. Ο σκοπός της Εκκλησίας, επομένως, είναι η προσωπική συνάντηση και η ένωση του κάθε βαπτισμένου με τον Χριστό.
  • Σκοπός της Εκκλησίας είναι η ενότητα του κάθε μέλους της με το Χριστό.
  • Η Εκκλησία πορεύεται μέσα στη γενικότερη ανθρώπινη ιστορία και της δίνει ένα βαθύτερο νόημα. η Εκκλησία μεταβάλλει και τον τρόπο της ζωής, της σκέψης και της ανθρώπινης δημιουργίας.
  • Πηγές της εκκλησιαστικής ιστορίας είναι τα αρχαιολογικά ευρήματα και τα γραπτά κείμενα.

Αρχαιολογικές πηγές είναι οι κατακόμβες, οι διάφοροι τόποι όπου μαρτύρησαν οι χριστιανοί, οι τύποι των ναών που εμφανίστηκαν στο πέρασμα των αιώνων, τα βαπτιστήρια, διάφορες επιγραφές που σχετίζονται με τους χριστιανούς, καθώς και τα ευρήματα της χριστιανικής τέχνης (γλυπτική, αγιογραφία, εκκλησιαστική μικροτεχνία).               Τα είδη των κειμένων, ως πηγές της εκκλησιαστικής ιστορίας, είναι πολλά: οι χρονογραφίες, τα έργα των εκκλησιαστικών συγγραφέων και των Πατέρων της Εκκλησίας, τα πρακτικά των Οικουμενικών Συνόδων, τα λατρευτικά κείμενα, επιστολές, κείμενα με βίους αγίων, καθώς και διάφορες νομοθεσίες της πολιτείας σχετικές με την Εκκλησία.

Περιεχόμενο του όρου “εκκλησία” είναι : * Να σημειωθούν περισσότερες της μιας απαντήσεις

  • [ν] πρόσκληση όλων των ανθρώπων στον ίδιο τόπο (χώρο
  • [ν] συμμετοχή σύμφωνα με το ορθόδοξο δόγμα στη Θεία Ευχαριστία μόνο των βαπτισμένων στο όνομα της Αγίας Τριάδος
  • [ν] ο Χριστός με το πλήθος των πιστών βαπτισμένων στο όνομά του, ορθοδόξως, είναι ένα σώμα πνευματικό με κεφαλή Εκείνον.
  • η σωτηρία του ανθρώπου
Ποιους ενδιαφέρει κατά τη γνώμη σας η ιστορία της Εκκλησίας; Δικαιολογήστε σύντομα την γνώμη σας *
Πηγές της Εκκλησιαστικής Ιστορίας είναι *

  • αρχαιολογικές  [ν]
  • κείμενα   [ν]
  • κατακόμβες  [ν]
  • ναοί, τύποι ναών  [ν]
  • βαπτιστήρια  [ν]
  • [ν] ευρήματα χριστιανικής τέχνης (γλυπτική, αγιογραφία, αρχιτεκτονική, μουσική
  • [ν] χρονογραφίες
  • αμεροληψία
  • αντικειμενικότητα
  • [ν] έργα εκκλησιαστικών συγγραφέων και των Πατέρων της Εκκλησίας
  • σωστή καταγραφή και μελέτη των μελανών σελίδων της Εκκλησίας
  • [ν] πρακτικά των Οικουμενικών Συνόδων
  • [ν] λατρευτικά κείμενα, επιστολές, κείμενα με βίους αγίων
  • [ν] διάφορες νομοθεσίες της πολιτείας σχετικές με την Εκκλησία

Εν. 3 , σελ. 16, γ: Το άγιο Πνεύμα στην Ιστορία του κόσμου και των ανθρώπων – σημασία της ανάστασης στην Πεντηκοστή – η έννοια της ελευθερίας και η σχέση της με το άγιο Πνεύμα. Υπογραμμίζω και θυμάμαι.

γ. Το Άγιο Πνεύμα στην ιστορία του κόσμου και των ανθρώπων

Τη μέρα της Πεντηκοστής, η σύγχυση των γλωσσών του Πύργου της Βαβέλ ξεπεράστηκε με την ενότητα μέσα από την αποδοχή της ποικιλίας γλωσσών και πολιτισμών που χάρισε ο Παράκλητος. Οι απλοί, φοβισμένοι ψαράδες-μαθητέςτου Χριστού μεταμορφώθηκαν με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος σε θαρραλέους κήρυκες του Ευαγγελίου. Μπήκαν έτσι τα θεμέλια της ιστορικής πορείας της Εκκλησίας, που με το έργο της άρχισε σταδιακά να αγιάζει και να μεταμορφώνει τους ανθρώπους και την ιστορία του κόσμου.

Το Άγιο Πνεύμα από εκείνη τη μέρα, όπως ο ίδιος ο Χριστός είχε υποσχεθεί στους μαθητές του, καθοδηγεί την Εκκλησία και δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να γνωρίσουν την αλήθεια. Και αυτή η αλήθεια είναι ο Χριστός και ο νέος τρόπος ζωής που προτείνει στους ανθρώπους. Η γνώση αυτής της αλήθειας απελευθερώνει τους ανθρώπους από κάθε είδους δεσμά («όπου υπάρχει το Πνεύμα του Κυρίου, εκεί υπάρχει και ελευθερία», Β’ Κορ. 3,17). Ο αναστημένος Χριστός νίκησε το θάνατο, όχι μόνο ως Θεός αλλά και ως άνθρωπος. Αυτό δίνει τη βεβαιότητα στον πιστό άνθρωπο ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος της ζωής που συντρίβει τις ελπίδες του και τον χωρίζει από τα αγαπημένα του πρόσωπα. Η Ανάσταση δίνει τη βεβαιότητα ότι θα ζήσουμε όλοι μαζί και με τον Χριστό και ότι ο θάνατος δε θα μας χωρίζει πια.

 Με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής και με το κήρυγμα του Αποστόλου Πέτρου που επακολούθησε, ιδρύθηκε στα Ιεροσόλυμα η πρώτη χριστιανική Εκκλησία.
  • Το Άγιο Πνεύμα γίνεται ο οδηγός της Εκκλησίας και δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να γνωρίσουν την αλήθεια, δηλαδή το Χριστό. Η γνώση αυτής της αλήθειας απελευθερώνει τον άνθρωπο και τη δημιουργία από τα δεσμά του θανάτου.
  • Μέσα στην Εκκλησία με τη δράση του Αγίου Πνεύματος συντελείται η ενότητα, ο αγιασμός και η μεταμόρφωση των ανθρώπων. Μαθαίνουν να αλλάζουν τον εαυτό τους, να αγαπούν και να θυσιάζονται για τους συνανθρώπους τους, να βλέπουν σε όλο τον κόσμο τη δημιουργία του Θεού.

Το έργο του Άγίου Πνεύματος είναι * Συμπληρώστε κι αντιστοιχίσετε τις στήλες με τις σειρές

1 Το άγιο Πνεύμα προσφέρει τη δυνατότητα 2. Το άγιο Πνεύμα κατοικεί στην καρδιά του ανθρώπου 3 Έργο του Αγίου Πνεύματος είναι να μας γνωρίσει 4 Με τη δράση του Αγίου Πνεύματος 5
να αγιάζεται, να απελευθερώνταει ή να ελευθερώνεται ο άνθρωπος από την αμαρτία [1]
ο άνθρωπος μεταμορφώνεται. Μαθαίνει να αλλάζει τον εαυτό του, να αγαπά και να θυσιάζεται για τους συνανθρώπους του, να βλέπει σε όλο τον κόσμο τη δημιουργία του Θεού [4]
τη σημασία της Ανάστασης του Ιησού Χριστού για την δική μας σωτηρία, να μας δώσει τη βεβαιότητα ότι θα ζήσουμε όλοι μαζί με το Χριστό και ότι ο θάνατος δεν θα μας χωρίζει πια [3]
και δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσει ο άνθρωπος την αλήθεια και να ομοιωθεί με Αυτήν, δηλαδή με την Αγία Τριάδα  [2]

Εν. 4, σελ. 18 α, 19 γ : Η παράδοση της πρώτης κοινότητας ζητούμενο και σήμερα – πού εφαρμόζονται σήμερα τα βασικά χαρακτηριστικά της πρώτης κοινότητας της εκκλησίας; σελ. 20 : Υπογραμμίζω και Θυμάμαι.

α. Η ζωή της πρώτης Εκκλησίας γίνεται το πρότυπο μιας νέας κοινωνίας

Τα μέλη της πρώτης Εκκλησίας έδειξαν με τον τρόπο της ζωής τους ότι η πίστη στο Χριστό μπορούσε να αλλάξει τους ανθρώπους και την κοινωνία. Διαβάζουμε στις Πράξεις (2,42-47. 4,32-37) ότι ήταν όλοι αφοσιωμένοι στη διδασκαλία των Αποστόλων, στην μεταξύ τους ενότητα, στην τέλεση της Θείας Ευχαριστίας και στην προσευχή. Είχαν όλοι μια καρδιά και μια ψυχή. Ήταν τόσο δυνατή η αγάπη μεταξύ τους, ώστε κανείς δε θεωρούσε ότι κάποιο από τα υπάρχοντά του ήταν δικό του, αλλά όλα τα είχαν κοινά (κοινοχρησία, κοινή χρήση των αγαθών). Δεν υπήρχε κανείς ανάμεσά τους που να στερείται τα αναγκαία. Κάθε μέρα μαζεύονταν στο ναό των Ιεροσολύμων για να ακούσουν το κήρυγμα των Αποστόλων και για να προσευχηθούν. Κάθε βράδυ συγκεντρώνονταν σε σπίτια, έτρωγαν με απλότητα το δείπνο τους («Αγάπες») και τελούσαν τη Θεία Ευχαριστία. Η χάρη του Θεού και η έμπρακτη μεταξύ τους αγάπη γινόταν η αφορμή, ώστε όλο και περισσότεροι να γίνονται μέλη αυτής της νέας κοινωνίας και έτσι να αυξάνεται καθημερινά ο αριθμός των χριστιανών.

γ. Η παράδοση της πρώτης κοινότητας ζητούμενο και σήμερα στην Εκκλησία

Η έμπρακτη αγάπη και η κοινοχρησία της πρώτης χριστιανικής κοινότητας έκαναν τεράστια εντύπωση στους ανθρώπους της εποχής εκείνης, που έσπευδαν να βαπτίζονται και να εντάσσονται στα μέλη της. Το παράδειγμα των πρώτων χριστιανών, παρότι αποτελεί πρότυπο για την Εκκλησία, παραμένει πάντα ζητούμενο, όπως μας υπενθυμίζει συνέχεια ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος (βλ. κείμενο). Πάντως, το έργο της φιλανθρωπίας και της αγάπης είναι σήμερα από τα σημαντικότερα στη ζωή των ενοριών. Καθεμιά απ’ αυτές έχει να επιδείξει φιλανθρωπικό έργο. Με τους εράνους ανακουφίζονται η φτώχεια, η αρρώστια και η μοναξιά πολλών ανθρώπων. Η Εκκλησία βοηθά ανθρώπους που έχουν έντονο οικονομικό πρόβλημα, συντηρεί νοσοκομεία και γηροκομεία, φροντίζει αλλοεθνείς ή αλλόθρησκους σε περιοχές της γης που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση (π.χ. Μέση Ανατολή, Αφρική κ.α.). Ειδικότερα, το ιδανικό της κοινοχρησίας, που είναι εξαιρετικά δύσκολο να εφαρμοστεί σήμερα, διατηρείται στα κοινόβια μοναστήρια. Εκεί οι μοναχοί δεν έχουν τη δική τους ατομική ιδιοκτησία (ακτημοσύνη), αλλά όλα ανήκουν στη μονή και από αυτά συντηρούνται και οι ίδιοι οι μοναχοί και επιτελείται το έργο του μοναστηριού (κοινοκτημοσύνη). Πολλά περισσότερα όμως χρειάζεται να γίνουν, όπως υπενθυμίζει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Χαρακτηριστικά της πρώτης εκκλησιαστικής κοινότητας των Ιεροσολύμων ήταν *

  • η ενότητα και οι αγάπες
  • η Θεία Ευχαριστία και η κοινοχρησία
  • τίποτε από αυτά
  • όλα αυτά μαζί
  • η μεταξύ τους ενότητα, η αφοσίωση στη διδασκαλία των αποστόλων, η τέλεση της θείας Ευχαριστίας, η προσευχή, η κοινοχρησία  [ν]

Εν. 5 : Ο πρώτος διωγμός των χριστιανών. σελ. 21,α., σελ. 22.β. Ο Στέφανος στην απολογία του…. 27 Δεκεμβρίου, σελ. 23. Το όραμα του Αποστόλου Πέτρου, Η Εκκλησία των Ιεροσολύμων….την τοπική χριστιανική Εκκλησία.

α. Οι Απόστολοι με το κήρυγμα για το Χριστό προκαλούν αντιδράσεις. Οι Απόστολοι καθημερινά εμφανίζονταν στο Ναό*, κήρυτταν και θεράπευαν αρρώστους, με αποτέλεσμα πολλοί από τους Ιουδαίους να γίνονται μέλη της Εκκλησίας.  Οι ιερείς όμως και ο διοικητής της φρουράς του Ναού, μαζί με μέλη της θρησκευτικής παράταξης των Σαδδουκαίων*, έδωσαν εντολή να συλληφθούν ο Πέτρος και ο Ιωάννης, να φυλακιστούν και την επόμενη μέρα να οδηγηθούν στο Συνέδριο*. Στην απολογία τους οι Απόστολοι διακήρυξαν: «δεν μπορούμε να μη μιλάμε γι’ αυτά που είδαμε και ακούσαμε» (Πράξ. 4,20). Οι δικαστές, επειδή φοβήθηκαν το λαό και αφού δεν εύρισκαν δικαιολογία για να τους τιμωρήσουν, τους άφησαν ελεύθερους, απειλώντας τους με φυλάκιση, αν συνέχιζαν το κήρυγμα. Αυτό δεν φόβισε τους Αποστόλους που συνέχισαν το κήρυγμά τους και τα θαύματα, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν πάλι στη φυλακή. Με θαυματουργό, όμως, τρόπο οι Απόστολοι απελευθερώθηκαν και συνέχισαν το έργο τους. Την επόμενη μέρα η φρουρά τούς έφερε ξανά στο Συνέδριο. Οι Απόστολοι με παρρησία διακήρυξαν την Ανάσταση του Χριστού και τόνισαν: «Πιο πολύ πρέπει να υπακούμε στο Θεό παρά στους ανθρώπους» (Πράξ. 5,29). Τα μέλη του Συνεδρίου, όταν τα άκουσαν αυτά, έγιναν έξαλλα και θα θανάτωναν τους Αποστόλους, αν δεν παρενέβαινε ένας νομοδιδάσκαλος, ο Γαμαλιήλ, λέγοντας για τους Αποστόλους: «Αν αυτό που σκέπτονται ή αυτό που κάνουν προέρχεται από ανθρώπινη δύναμη, θα διαλυθεί μόνο του. Αν όμως προέρχεται από το Θεό, δε θα μπορέσετε να το διαλύσετε, για να μην πω ότι μπορεί να βρεθείτε τελικά και θεομάχοι» (Πράξ. 5,38-39). Μετά από αυτά τα λόγια οι Απόστολοι, αφού μαστιγώθηκαν και απειλήθηκαν, αφέθηκαν ελεύθεροι.

 β. Το κήρυγμα και ο λιθοβολισμός του Στεφάνου. Στο κήρυγμα των Αποστόλων συνέβαλαν και οι Διάκονοι. Ο Στέφανος, γεμάτος πίστη και πνευματικά χαρίσματα, άρχισε να κηρύττει, να κάνει θαύματα και να συζητά με τους συμπατριώτες του για τη σχέση του μηνύματος του Χριστού με τον Ιουδαϊσμό. Απευθυνόταν στους αδελφούς και πατέρες του, όπως τους ονόμαζε, και τους έλεγε ότι ο Ναός και η ιδιαιτερότητα του ιουδαϊκού λαού ήταν πράγματα σεβαστά, αλλά είχαν ξεπεραστεί με το έργο του Χριστού. Οι Ιουδαίοι, όμως, θεωρούσαν ότι ο Θεός ήταν αποκλειστικά δικός τους, έπρεπε να λατρεύεται μόνο στο Ναό και ότι ο Μωσαϊκός Νόμος ήταν αιώνιος. Δεν άργησε, λοιπόν, να έρθει η σύγκρουση. ψευδομάρτυρες οδήγησαν τον Στέφανο στο Συνέδριο για να δικαστεί.Ο Στέφανος στην απολογία του έκανε μια εκτενή αναδρομή στην ιστορική πορεία του εβραϊκού λαού και τόνισε τις ευεργεσίες του Θεού προς το λαό, αλλά και την αχαριστία, που πολλές φορές έδειξε ο λαός απέναντί Του. Στη συνέχεια είπε ότι ο Θεός δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς και ολοκλήρωσε την απολογία του με οξύτατη κριτική στους θρησκευτικούς άρχοντες των Ιουδαίων (Πράξ. 7,1-53). Τα λόγια του εξόργισαν τους δικαστές, που τον έσυραν έξω από την πόλη για να τον λιθοβολήσουν. Ένας νεαρός, που τον έλεγαν Σαούλ, ανέλαβε να φυλάει τα ρούχα αυτών που λιθοβολούσαν. Αυτός είναι ο μετέπειτα Απόστολος Παύλος. Ο Στέφανος, ακολουθώντας το παράδειγμα του Χριστού, λίγο πριν πεθάνει ζήτησε από το Θεό να συγχωρήσει τους εκτελεστές του. Είναι ο πρώτος χριστιανός που μαρτύρησε για την πίστη (Πρωτομάρτυρας), και γι’ αυτό τιμάται από την Εκκλησία με ιδιαίτερη λαμπρότητα στις 27 Δεκεμβρίου.
 γ. Οι χριστιανοί διώκονται και η πίστη διαδίδεται έξω από τα Ιεροσόλυμα. Το λιθοβολισμό του Στεφάνου ακολούθησε μεγάλος διωγμός κατά των ελληνιστών στα Ιεροσόλυμα (34 με 36 μ.Χ.). Οι ελληνιστές αναγκάστηκαν να διασκορπιστούν έξω από την Ιουδαία και έφτασαν ως τη Φοινίκη, την Κύπρο και την Αντιόχεια (Πράξ. 8,1). Η τελευταία, ειδικά, υπήρξε σημαντική πόλη -εκεί οι χριστιανοί πήραν την ονομασία αυτή για πρώτη φορά- και έγινε η έδρα μιας νέας χριστιανικής Εκκλησίας, που θα έπαιζε κεντρικό ρόλο στην εξάπλωση του μηνύματος του Χριστού προς τους εθνικούς*. Εν τω μεταξύ, ο διάκονος Φίλιππος είχε κηρύξει στη Σαμάρεια και είχε βαπτίσει έναν Αιθίοπα αξιωματούχο (Πράξ. 8, 4-8. 26-40), ενώ ο Απόστολος Πέτρος, μετά από όραμα που είδε, είχε βαπτίσει τον Κορνήλιο, έναν Ρωμαίο εκατόνταρχο (Πράξ. κεφ. 10). Στην Αντιόχεια, όμως, για πρώτη φορά οι ελληνιστές άρχισαν να κηρύττουν συστηματικά και προς τους εθνικούς, ανοίγοντας έτσι την πόρτα της πίστης και σ’ αυτούς. Αυτή η εξέλιξη ήταν ένα σπουδαίο γεγονός για την πρώτη Εκκλησία. Δημιούργησε όμως και προβλήματα, όπως θα δούμε σε επόμενη ενότητα, που έπρεπε να αντιμετωπιστούν με τη σύμφωνη γνώμη όλων των πιστών.
Το μήνυμα του οράματος του αποστόλου Πέτρου είναι ότι *

  • Δεν πρέπει να τρώμε ακάθαρτες τροφές
  • Μπορούμε όλες τις τροφές να τρώμε καθαρές και ακάθαρτες
  • Δεν πρέπει να ξεχωρίζουμε τις τροφές αλλά να τις τρώμε όλες για να δοξάζουμε το Θεό
  • [ν] Ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, φυλετικά, χρωματικά, ιδεολογικά αλλά όλους τους καλεί να συμμετέχουν στη θέωση και στην μακαρία ζωή που προσφέρει

Εν. 6:  Η μεταστροφή του Παύλου – Άνοιγμα του χριστιανισμού στον εθνικό κόσμο. Σελ. 25. Ο Σαούλ γεννήθηκε…. ζητούσαν καταφύγιο. Σελ. 26-27: γ) Το 47μ.Χ. η Εκκλησία  της Αντιοχείας …κατευθυνθούν στο Ικόνιο (Πρξ. 13,13-52), Είχαν περάσει…για να βρεθεί μια λύση. (Ή τη φωτοτυπία με το βιογραφικό του Αποστόλου Παύλου).

Ο Σαούλ γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας, από Ιουδαίους γονείς, το 5 με 15 μ.Χ. Ο πατέρας του είχε αποκτήσει τη ρωμαϊκή υπηκοότητα, την οποία κληρονόμησε ο γιος του μαζί με τα προνόμια που τη συνόδευαν. Η Ταρσός εκείνη την εποχή ήταν εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο και είχε δεχθεί έντονες επιδράσεις του ελληνικού πολιτισμού. Ανατράφηκε σύμφωνα με τις ιουδαϊκές θρησκευτικές παραδόσεις, διδάχθηκε όμως και την ελληνική γλώσσα και φιλοσοφία. Στην εφηβική του ηλικία πήγε στα Ιεροσόλυμα και μαθήτευσε κοντά στο φημισμένο νομοδιδάσκαλο Γαμαλιήλ. Εκείνη ήταν η εποχή του λιθοβολισμού του Στεφάνου. Ο Σαούλ έγινε φανατικός διώκτης των χριστιανών, όχι μόνο στα Ιεροσόλυμα, αλλά και έξω απ’ αυτά, όπου οι διωκόμενοι ζητούσαν καταφύγιο.

  • Στο δρόμο για τη Δαμασκό, όπου πήγαινε για να καταδιώξει τους χριστιανούς, του εμφανίστηκε ο αναστημένος Χριστός και αυτό το γεγονός άλλαξε για πάντα τη ζωή του. Ο ζηλωτής διώκτης μεταστράφηκε στο μεγαλύτερο κήρυκα του Ευαγγελίου στους εθνικούς. Για το έργο αυτό προετοιμάστηκε με θαυμαστό τρόπο.
  • Η Εκκλησία της Αντιοχείας έδωσε την ευλογία και την ευχή της στους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα να κηρύξουν στην Κύπρο και στη Μ. Ασία. Η επιτυχία του κηρύγματος απέδειξε ότι και οι εθνικοί μπορούσαν να γίνουν μέλη της Εκκλησίας, αλλά δημιούργησε και προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν.
  • Η πρώτη ιεραποστολική δράση του Παύλου στην Κύπρο και στη Μ. ΑσίαΤο 47 μ.Χ. η Εκκλησία της Αντιοχείας κάλεσε τον Απόστολο Παύλο να αναλάβει μαζί με τον Βαρνάβα ιεραποστολικό έργο. Οι δύο Απόστολοι, αφού πήραν την ευλογία και τις επιστολές της Εκκλησίας, ξεκίνησαν για την Κύπρο . Διέσχισαν όλο το νησί κηρύσσοντας στις εβραϊκές συναγωγές με μεγάλη απήχηση. Στην Πάφο ασπάστηκε το Χριστιανισμό και ο Ρωμαίος ανθύπατος Σέργιος Παύλος (Πράξ. 13,4-12). Από την Πάφο ο Παύλος και οι συνοδοί του πέρασαν με πλοίο στην Πέργη της Παμφυλίας και από εκεί προχώρησαν στην Αντιόχεια της Πισιδίας.  Επισκέφτηκαν τη Δέρβη και, στη συνέχεια, όλες τις πόλεις απ’ όπου είχαν περάσει, στηρίζοντας τους πιστούς και χειροτονώντας πρεσβυτέρους για να συνεχίσουν το έργο τους. Τέλος, επέστρεψαν με πλοίο στην Αντιόχεια της Συρίας.Είχαν περάσει δύο περίπου χρόνια από την έναρξη της πρώτης περιοδείας και τα αποτελέσματά της ήταν σημαντικά, όπως ανακοίνωσαν οι Απόστολοι στην Εκκλησία της Αντιοχείας: «Ο Θεός άνοιξε την πόρτα της πίστης και στους εθνικούς» (Πράξ. 14,27). Το μήνυμα του Ευαγγελίου εξαπλωνόταν πλέον οριστικά έξω από τα όρια του ιουδαϊκού κόσμου και η Εκκλησία άρχισε να αποκτά συνείδηση της οικουμενικότητάς της.

Εν. 7: Η Αποστολική Σύνοδος. σελ. 29. α, σελ. 30 δεύτερο μπεζ πλαίσιο, Οι απόστολοι… σωστό – έντονα γράμματα), γ. Η σημασία της συνόδου. Χαρακτηριστικά της, σπουδαιότητά της, Υπογραμμίζω και θυμάμαι, σελ. 31. (ή τη φωτοτυπία)

Οι ιουδαιοχριστιανοί πίστευαν ότι μέσα στην Εκκλησία συνέχιζαν να έχουν ισχύ οι διατάξεις του Mωσαϊκού Nόμου και της περιτομής. Yποστήριζαν ότι οι εθνικοί μπορούσαν να γίνονται δεκτοί ως μέλη της Εκκλησίας, μόνο αν έκαναν πρώτα περιτομή και τηρούσαν το Mωσαϊκό Nόμο. Γι’ αυτούς ο Χριστιανισμός ήταν μια βελτιωμένη εκδοχή της ιουδαϊκής θρησκείας και όχι μια πανανθρώπινη πίστη θεμελιωμένη στην ελευθερία. Yπήρχε, λοιπόν, κίνδυνος, αν γίνονταν αποδεκτές οι απόψεις τους, να καταντούσε η πίστη μια φυλετική θρησκεία.

Στα Ιεροσόλυμα συγκεντρώθηκαν οι Απόστολοι και οι πρεσβύτεροι. Πρώτος μίλησε ο Απόστολος Πέτρος, που υπενθύμισε ότι Αυτός είχε φανερώσει και στον ίδιο ότι ο Θεός προσκάλεσε και τους εθνικούς στην Εκκλησία και τους έδωσε το Άγιο Πνεύμα, χωρίς καμιά διάκριση και χωρίς να θέτει άλλη προΰπόθεση πέρα από την πίστη. Ο Παύλος και ο Βαρνάβας, στη συνέχεια, διηγήθηκαν τα θαύματα που έκανε ο Θεός, μέσω αυτών, στους εθνικούς. Όταν τελείωσαν, το λόγο πήρε ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος και παρέθεσε τα λόγια του προφήτη Αμώς (9,11-12), που αναφερόταν στην μελλοντική πίστη όλων των εθνών στον Κύριο. Στο τέλος, είπε ότι η γνώμη του ήταν να μην επιβαρυνθούν με επιπλέον υποχρεώσεις οι εθνικοί που επιστρέφουν στο Θεό, μόνο να αποφεύγουν ειδωλολατρικά έθιμα και πρακτικές. Πρότεινε, μάλιστα, να τους σταλεί μια επιστολή με την οποία να τους γνωστοποιείται η απόφαση της Συνόδου. Πράγματι, η Εκκλησία των Ιεροσολύμων δέχθηκε ομόφωνα την πρόταση του Ιακώβου και εξέλεξε τον Ιούδα και τον Σίλα, μαζί με την αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Αντιοχείας για να μεταφέρουν την επιστολή. Η απόφαση στην οποία αναφερόταν η επιστολή ήταν:

Ποια ήταν η απόφαση της Αποστολικής Συνόδου ; *

Οι απόστολοι και οι πρεσβύτεροι και οι αδελφοί χαιρετούν τους αδελφούς που προέρχονται από τους εθνικούς στην Αντιόχεια, στη Συρία και στην Κιλικία. Επειδή ακούσαμε ότι μερικοί από μας ήρθαν και σας τάραξαν με τα λόγια τους και κλόνισαν τις ψυχές σας, χωρίς να τους έχουμε δώσει εντολή εμείς … αποφασίστηκε ως σωστό από το Άγιο Πνεύμα και από μας να μη σας επιβάλλουμε κανένα πρόσθετο βάρος, εκτός από τα αναγκαία: να απέχετε από τα ειδωλόθυτα, το αίμα, το κρέας από πνιγμένα ζώα και την πορνεία. Αν φυλάγεστε από αυτά, θα κάνετε το σωστό (Πράξ. 15,23-29).

Η σημασία τόσο του τρόπου με τον οποίο λειτούργησε, όσο και της απόφασης που έλαβε η Αποστολική Σύνοδος είναι μεγάλη. Όλα τα μέλη της Εκκλησίας συμμετείχαν και όλοι μαζί αποφάσισαν. Φανερώθηκε έτσι ο δημοκρατικός τρόπος της λειτουργίας της. Επιπλέον, μολονότι η πλειονότητα των μελών ήταν ιουδαϊκής καταγωγής, δεν έμειναν προσκολλημένοι στις ιουδαϊκές τους αντιλήψεις. Η Εκκλησία, χωρίς να απαρνηθεί τις ιουδαϊκές της καταβολές, χειραφετήθηκε από τους ιουδαϊκούς θεσμούς και άνοιξε ο δρόμος για να γίνει ο Χριστιανισμός μια πανανθρώπινη, οικουμενική πίστη, στηριγμένη στην ελευθερία και όχι στη δουλική προσήλωση σε τυπικές, νεκρές εντολές.

Το πιο σημαντικό στοιχείο που φανερώθηκε μέσα από τη λειτουργία της Συνόδου εκφράζεται στο κείμενο της απόφασης («αποφασίστηκε ως σωστό από το Άγιο Πνεύμα και από μας»), όπου δηλώνεται ότι η τελική θέση διαμορφώθηκε μέσα από τη συνεργασία των πιστών με το Άγιο Πνεύμα.

Μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας, όπως θα δούμε σε επόμενες ενότητες, ο θεσμός των Συνόδων (συνοδικό σύστημα) έγινε ο εγγυητής της διδασκαλίας και των αποφάσεων της Εκκλησίας. Η πίστη ότι τις συλλογικές αποφάσεις τις καθοδηγούσε το Άγιο Πνεύμα έδινε τη βεβαιότητα ότι, παρά τις ανθρώπινες αδυναμίες, η Εκκλησία δε θα απομακρυνόταν από τον προορισμό της. Η Αποστολική Σύνοδος αποτελεί το παράδειγμα, και για τη σημερινή εποχή, του τρόπου με τον οποίο η Εκκλησία μπορεί να αντιμετωπίσει προβλήματα και θέματα που απαιτούν λύση σε πανορθόδοξο επίπεδο.

ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΖΩ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ

  • Οι ιουδαιοχριστιανοί επέμεναν ότι οι εθνικοί θα μπορούσαν να γίνουν χριστιανοί, μόνο αν πρώτα ακολουθούσαν το Mωσαϊκό Nόμο. Η θέση τους αυτή δημιούργησε προβλήματα στην Αντιόχεια.
  • Το πρόβλημα λύθηκε με την Αποστολική Σύνοδο, στα τέλη του 48 μ.Χ. στα Ιεροσόλυμα. Οι Απόστολοι και οι αντιπρόσωποι του λαού, οι πρεσβύτεροι, αποφάσισαν με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος ότι οι εθνικοί που γίνονταν χριστιανοί δε χρειαζόταν να τηρούν το Mωσαϊκό Nόμο, παρά μόνο να απέχουν από ειδωλολατρικές πρακτικές και συνήθειες.
  • Η σημασία της Αποστολικής Συνόδου είναι μεγάλη, αφενός γιατί έδειξε ότι ο Χριστιανισμός είναι μια οικουμενική πίστη, αφετέρου γιατί έγινε το υπόδειγμα για τις μετέπειτα συνόδους της Εκκλησίας.
Που πήραμε για πρώτη φορά την ονομασία “χριστιανός”, τί σημασία είχε αρχικά και γιατί την υιοθετήσαμε σαν δική μας ονομασία; *
Στην Αντιόχεια. Είχε κοροϊδευτική σημασία “αγαθούλης”, αλλά το υιοθετήσαμε γιατί έχει : ελληνική λέξη : Χριστός=Μεσσίας (Ιουδαϊκή σημασία)=Σωτήρ και λατινική κατάληξη (-us: christianus), δηλαδή μια οικουμενική αναγνώριση της δυνάμεως του Θεανθρώπου Χριστού και του έργου του.
Αντιστοιχίστε τις σειρές με τις στήλες *

1 α) Η Εκκλησία καλεί τον Βαρνάβα και τον Παύλο να αναλάβουν έργο Ιεραποστολής β) Δίνει την ευλογία της και την προσευχή της να επιτύχει το έργο τους γ) Δίνει έγκυρες επιστολές με την έγκρισή της για όποιον θέλει να τις δει. (Τα ίδια ισχύουν και σήμερα) 2 : Κύπρος (Πάφος), Πέργη, Αντιόχεια, Λύστρα, Δέρβη. 3 Αυτό το γεγονός άλλαξε για πάντα τη ζωή του και από διώκτης μεταστράφηκε στο μεγαλύτερο κήρυκα του Ευαγγελίου στους εθνικούς (ειδωλολάτρες) 4 Το μήνυμα του ευαγγελίου εξαπλώνεται έξω από τα όρια του Ιουδαϊσμού β) Η Εκκλησία αποκτά συνείδηση της οικουμενικότητάς της. 5 : Α) πρώτα στους Ιουδαίους Β) μετά στους ειδωλολάτρες (εθνικούς)
Αποτελέσματα της α’ περιοδείας του αποστόλου Παύλου ήταν [4]
ΤΙ ΣΥΜΠΕΡΑΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΟΡΓΑΝΩΝΕΤΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΩΣ ΣΗΜΕΡΑ; [1]
ΔΡΑΣΗ: Α’ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ – ΤΟΠΟΙ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ [2]
Σε ποιους Απευθύνεται ο Απόστολος Παύλος σε κάθε του περιοδεία; [5]
Στο δρόμο για τη Δαμασκό, όπου πήγαινε για να καταδιώξει τους χριστιανούς, του εμφανίστηκε ο αναστημένος Χριστός [3]
Γιατί δεν μπορώ να έχω οικουμενικές Συνόδους σήμερα; *
Γιατί σήμερα δεν υπάρχει ενότητα πίστεως ανάμεσα στις χριστιανικές ομολογίες. Μόνο μια Πανορθόδοξη Σύνοδος μπορεί να γίνει.
Τα κύρια χαρακτηριστικά της Αποστολικής Συνόδου ήταν: * Μόνο μια απάντηση να δώσετε

  • α. Όλα τα μέλη της Εκκλησίας συμμετείχαν και όλοι μαζί αποφάσισαν (δημοκρατικό πολίτευμα)
  • β. Ο Χριστιανισμός γίνεται μια πανανθρώπινη οικουμενική πίστη, στηριγμένη στην ελευθερία.
  • γ. Η τελική θέση διαμορφώθηκε μέσα από τη συνεργασία των πιστών με το άγιο Πνεύμα (αγιοπνευματικό πολίτευμα)
  • δ. Τίποτε από αυτά
  • ε. Όλα τα παραπάνω  [ν]
Γιατί οι ορθόδοξοι λένε ότι το «αλάθητο» το έχει μόνο η Οικουμενική ή Πανορθόδοξη Σύνοδος κι όχι ο Πάπας; *

Η πίστη ότι τις συλλογικές αποφάσεις τις καθοδηγούσε το άγιο Πνεύμα έδινε την βεβαιότητα ότι παρά τις ανθρώπινες αδυναμίες, η Εκκλησία δεν θα απομακρυνόταν από τον προορισμό της την ομοίωση των πιστών με το Θεό. Για τούτο έχει το αλάθητο το σύνολο Συνοδικό σύστημα (η Συνοδος) και όχι μεμονωμένα πρόσωπα, όπως ο Πάπας.

Καλό διάβασμα και καλή επιτυχία!

Advertisements