Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας. Αυτός ο έρωτάς μας.


Ο Χριστός είναι η χαρά, το φως το αληθινό, η ευτυχία. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας. Η σχέση με τον Χριστό είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι λαχτάρα του θείου. Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας, Αυτός ο έρωτάς μας. Είναι έρωτας αναφαίρετος ο έρωτας του Χριστού. Από κει πηγάζει η χαρά.
Η χαρά είναι ο ίδιος ο Χριστός. Είναι μία χαρά, που σε κάνει άλλο άνθρωπο. Είναι μία πνευματική τρέλα, αλλά εν Χριστώ. Σε μεθάει σαν το κρασί το ανόθευτο, αυτό το κρασί το πνευματικό. Όπως λέγει ο Δαβίδ: «Ελίπανας εν ελαίω την κεφαλήν μου και το ποτήριόν σου μεθύσκον με ωσεί κράτιστον» (Ψαλ. 22, 5). Ο πνευματικός οίνος είναι άκρατος, ανόθευτος, πολύ δυνατός κι όταν τον πίνεις, σε μεθάει. Αυτή η θεία μέθη είναι δώρο του Θεού, που δίδεται στους «καθαρούς τη καρδία» (Πρβλ. Ματθ. 5, 8
Όσο μπορείτε να νηστεύετε, όσες μετάνοιες μπορείτε να κάνετε, όσες αγρυπνίες θέλετε ν’ απολαμβάνετε, αλλά να είστε χαρούμενοι. Να έχετε τη χαρά του Χριστού. Είναι η χαρά που διαρκεί αιώνια, που έχει αιώνια ευφροσύνη. Είναι χαρά του Κυρίου μας, που δίνει την ασφαλή γαλήνη, τη γαλήνια τερπνότητα και την πάντερπνη ευδαιμονία. Η χαρά η πασίχαρη, που ξεπερνά κάθε χαρά. Ο Χριστός θέλει κι ευχαριστείται να σκορπάει τη χαρά, να πλουτίζει τους πιστούς Του με χαρά. Εύχομαι, «ίνα η χαρά υμών η πεπληρωμένη» (Α’ Ιω. 1,4).
Αυτή είναι η θρησκεία μας. Εκεί πρέπει να πάμε. Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου. Τι είναι Παράδεισος; Ο Χριστός είναι. Από δω αρχίζει ο Παράδεισος. Είναι ακριβώς το ίδιο, όσοι εδώ στη γη ζουν τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο. Έτσι είναι, που σάς το λέγω. Είναι σωστό, αληθινό αυτό, πιστέψτε με! Έργο μας είναι να προσπαθούμε να βρούμε έναν τρόπο να μπούμε μέσα στο φως του Χριστού. Δεν είναι να κάνει κανείς τα τυπικά. Η ουσία είναι να είμαστε μαζί με τον Χριστό. Να ξυπνήσει η ψυχή και ν’ αγαπήσει τον Χριστό, να γίνει αγία. Να επιδοθεί στο θείο έρωτα. Έτσι θα μάς αγαπήσει κι Εκείνος. Θα είναι τότε η χαρά αναφαίρετη. Αυτό θέλει πιο πολύ ο Χριστός, να μάς γεμίζει από χαρά, διότι είναι η πηγή της χαράς. Αυτή η χαρά είναι δώρο του Χριστού. Μέσα σ’ αυτή τη χαρά θα γνωρίσομε τον Χριστό. Δεν μπορούμε να Τον γνωρίσουμε, αν Εκείνος δεν μας γνωρίσει. Πώς το λέγει ο Δαβίδ; «Εάν μη Κύριος οικοδομήση οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες, εάν μη Κύριος φυλάξη πόλιν, εις μάτην ηγρύπνησεν ο φυλάσσων» (Ψαλμ. 126, 1).
Αυτά η ψυχή μας θέλει να αποκτήσει. Αν προετοιμασθούμε ανάλογα, η χάρις θα μάς τα δώσει. Δεν είναι δύσκολο. Αν αποσπάσουμε την χάρι, όλα είναι εύκολα, χαρούμενα κι ευλογία Θεού. Η θεία χάρις διαρκώς κρούει την πόρτα της ψυχής μας και περιμένει ν’ ανοίξουμε, για να έλθει στην διψώσαν καρδίαν μας και να την πληρώσει. Το πλήρωμα είναι ο Χριστός, η Παναγία μας, η Αγία Τριάς. Τι ωραία πράγματα!
alt
Άμα αγαπάεις, ζεις στην Ομόνοια και δεν ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην Ομόνοια. Ούτε αυτοκίνητα βλέπεις, ούτε κόσμο βλέπεις, ούτε τίποτα. Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάεις. Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σ’ εμπνέει. Δεν είναι αληθινά αυτά; Σκεφθείτε αυτό το πρόσωπο που αγαπάτε να είναι ο Χριστός. Ο Χριστός στο νου σου, ο Χριστός στην καρδιά σου, ο Χριστός σ’ όλο σου το είναι, ο Χριστός παντού.
Ο Χριστός είναι η ζωή, η πηγή της ζωής, η πηγή της χαράς, η πηγή του φωτός του αληθινού, το παν. Όποιος αγαπάει τον Χριστό και τους άλλους, αυτός ζει τη ζωή. Ζωή χωρίς Χριστό είναι θάνατος, είναι κόλαση, δεν είναι ζωή. Αυτή είναι η κόλαση, η μη αγάπη. Ζωή είναι ο Χριστός. Η αγάπη είναι η ζωή του Χριστού. Ή θα είσαι στη ζωή ή στο θάνατο. Από σένα εξαρτάται να διαλέξεις.
Ένας να είναι ο στόχος μας, η αγάπη στον Χριστό, στην Εκκλησία, στον πλησίον. Η αγάπη, η λατρεία προς τον Θεό, η λαχτάρα, η ένωση με τον Χριστό και με την Εκκλησία είναι ο επί γης Παράδεισος. Η αγάπη στον Χριστό είναι κι αγάπη στον πλησίον, σ’ όλους, και στους εχθρούς. Ο χριστιανός πονάει για όλους, θέλει όλοι να σωθούν, όλοι να γευθούν τη Βασιλεία του Θεού. Αυτός είναι ο χριστιανισμός. Μέσω της αγάπης προς τον αδελφό θα κατορθώσουμε ν’ αγαπήσουμε τον Θεό. Ενώ το επιθυμούμε, ενώ το θέλουμε, ενώ είμαστε άξιοι, η θεία χάρις έρχεται μέσω του αδελφού. Όταν αγαπάμε τον αδελφό, αγαπάμε την Εκκλησία, άρα τον Χριστό. Μέσα στην Εκκλησία είμαστε κι εμείς. Άρα όταν αγαπάμε την Εκκλησία, αγαπάμε και τον εαυτό μας.
Από το βιβλίο
Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ, Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά 2003
Αναδημοσίευση από :Εδώ
Advertisements

3 thoughts on “Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας. Αυτός ο έρωτάς μας.

  1. Άγγελος Κ., Γ1 : Αυτό το κείμενο μας μιλάει για την αγάπη που πρέπει να έχουμε προς τον Χριστό και τους άλλους ανθρώπους. Για το Χριστό μας λέει ότι είναι ο Σωτήρας, μας πρέπει να έχουμε το μυαλό μας πάντα σε Εκείνον και είναι ο δρόμος που μας οδηγεί στον Παράδεισο. Ο δρόμος αυτός περνάει μέσα από την αγάπη που έχουμε με τους συνανθρώπους μας και μέσα από αυτήν την αγάπη θα αγαπήσουμε το Θεό. Ακόμα αυτό το κείμενο μιλάει για τη ζωή στον ορθόδοξο μοναχισμό, δηλαδή αυτό που κάνουν πάντα οι μοναχή, ζουν δηλαδή μόνο για το Χριστό.

    Like

  2. Σαββίνα Ερ., Γ1 : Το κείμενο αναφέρεται στην αγάπη που έχουμε για το Χριστό. Εκείνος είναι η χαρά της ζωής μας, μια χαρά που μας αλλάζει σαν ανθρώπους. Θα πρέπει να έχουμε επαφή με τον Χριστό, να προσευχόμαστε, να νηστεύουμε και να επικοινωνούμε μαζί Του. Στο παρελθόν πάρα πολλοί διάλεγαν να μείνουν μακριά από τον κόσμο για να ζήσουν ως μοναχοί έτσι ώστε να αφοσιωθούν και να αφιερωθούν στο Χριστό. Προσεύχονται με καθαρή ψυχή, αγωνίζονται ενάντια στα πάθη τους για να γνωρίσουν το Χριστό και να νιώσουν την πηγή χαράς που Εκείνος μας δίνει.

    Like

  3. Θεόφιλος Β., Γ1 : Είναι γνωστό από την ιστορία και τη διδασκαλια της ορθόδοξης Εκκλησίας, ότι ο μοναχισμός και ο αναχωρητισμός αποτελούν μια από τις κυριότερες εκφράσεις του πνεύματος και της ορθόδοξης πρακτικής των πιστών. Είτε αυτός εκδηλώνεται σαν ατομικός αναχωρητισμός είτε ως κοινοβιακή ζωή, αποτέλεσε πάντα το δρόμο μέσω του οποίου ο ορθόδοξος χριστιανός, αναζητούσε την ολοκλήρωσή του και την πολύπόθητη ένωση με το θείο. Μεγάλα παραδείγματα αποτελούν οι μοναχοί των πρώτων αιώνων του χριστιανισμού όπως ο Μέγας Αντώνιος, ο Παχώμιος κι αλλοι. Αυτοί προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν το ιδανικό του χριστιανού, δηλαδή την απόλυτη ένωση με το θείο και την υποταγή των εσωτερικών παθών σύμφωνα με το περιεχόμενο του ευαγγελίου μέχρι την πλήρη υπερνίκησή τους και την υποταγή τους στή θέληση του χριστιανού που διακατέχεται από την αγάπη προς τον Χριστό. Ο μοναχός λοιπόν ζώντας τη μοναχική ζωή βιώνει κατά το δυνατόν την ένωση με την θεϊκή αγάπη και όλα τα αποτελέσματα που βγαίνουν από αυτό. Την αίσθηση της γαλήνης, της ευτυχίας, της χαράς. Ο μοναχός αλλά και ο απλός χριστιανός που ζει μέσα στην κοινωνία νιώθουν το Χριστό σε καθημερινή βάση σαν την πηγή της ευτυχίας. Αυτή λοιπόν είναι η σχέση που μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει στο κείμενο του Γέροντος Πορφυρίου με τον Ορθόδοξο μοναχισμό. Δηλαδή το κείμενο δείχνει με πολύ αναλυτικό τρόπο την ψυχική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο χριστιανός, ο οποίος αγωνίζεται να κάνει πράξη την χριστιανική διδασκαλία ιδιαίτερα όταν έχει ακολουθήσει την μοναστική ζωή. Εκεί μπορεί να νιώσει την αγάπη και τη χαρά από την ένωση με τον Χριστό. Το κείμενο λοιπόν εκφράζει όλη την ουσία του νοήματος του Ορθόδοξου μοναχισμού και γι’ αυτό πρέπει να αποτελεί ένα οδηγό μέσα στη ζωή μας αν θέλουμε να λέμε ότι ακολουθούμε τα διδάγματα των μοναχών μας και του Χριστού.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: