Δραστηριότητα σχετική με την 22η δ.ε. (Η θεραπεία του εκ γενετής τυφλού)

Από την ιστοσελίδα http://ppanopoulos.blogspot.gr/search?updated-max=2013-03-31T23:43:00%2B03:00&max-results=5

 

Παρακολουθήστε όποιο από τα τρία βίντεο, που ακολουθούν, θέλετε. Περιγράφουν την θεραπεία ενός ανθρώπου που γεννήθηκε τυφλός.


Μπορείτε να διαβάσετε και μια ανάλυση του Μητροπολίτου Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας κ.κ. Σεραφείμ που συσχετίζει το θαύμα με το σήμερα.

Στη σημερινή Ευαγγελική Περικοπή η Εκκλησία μας αναφέρεται σε ένα από τα σημαντικά θαύματα του Ιησού Χριστού, στη θεραπεία του εκ Γενετής τυφλού. Το γεγονός μάλιστα ότι ο Χριστός από πηλόν δημιουργεί νέον οφθαλμόν στον ταλαιπωρημένο τυφλό αποδεικνύει τη πίστη της Εκκλησίας μας για τη Θεότητα του Χριστού και μάλιστα ότι ο Θεός – Πατέρας δημιούργησε τα πάντα διά του Υιού του.

Πολλά είναι τα αξιόλογα στοιχεία της σημερινής Ευαγγελικής Περικοπής. Πέραν από τη σημασία της διδασκαλίας της Αγίας Γραφής για την Θεότητα του Χριστού που ήρθε στο κόσμο για να μας σώσει από την αμαρτία και το θάνατο, αξίζει να σταθούμε σε δύο στοιχεία που έχουν σχέση με την εποχή μας και μάλιστα με την αδιαφορία και την ανευθυνότητα που συναντούμε μερικές φορές στους ανθρώπους που αναμένουμε να προστατεύουν ηθικά τα παιδιά και την ευρύτερη κοινωνία, γιατί όχι κι από μερικούς πολιτικούς που ευθύνονται για την καταστροφή της Ελληνικής οικονομίας.

Οι άνθρωποι αυτοί που θα αναφερθούμε είναι οι γονείς και οι άνθρωποι της Εκκλησίας.

Χωρίς να σημαίνει ότι πάντοτε όλοι οι γονείς κι όλοι οι ευσεβείς άνθρωποι της Εκκλησίας συμπεριφέρονται όπως τους σημερινούς γονείς και τους Φαρισαίους της σημερινής Ευαγγελικής Περικοπής, υπάρχουν και περιπτώσεις όμως που δεν διαφέρουν απ’ αυτούς.

Έτσι βλέπουμε σήμερα τους γονείς του εκ γενετής τυφλού αντί να δοξάζουν και να ευχαριστούν τον Θεό για τη θεραπεία του υιού τους, φοβούμενοι τις συνέπειες να ομιλήσουν με θάρρος για την αλήθεια του θαύματος του Χριστού, αρνούνται επίμονα για να μη διωχθούν από την Συναγωγή. Στη πραγματικότητα στη διαγωγή των γονέων του τυφλού της σημερινής Ευαγγελικής Περικοπής βλέπουμε ανάγλυφες τις εκδηλώσεις ενός απαράδεκτου καιροσκοπισμού, που θυσιάζει την αλήθεια στη πρόσκαιρη σκοπιμότητα με μια συμπεριφορά που ευχαριστεί τους ισχυρούς του κόσμου τούτου.

Όταν ο εκ γενετής τυφλός, με το θαύμα του Ιησού Χριστού, άνοιξε τα μάτια του κι αντίκρυσε το φως της ημέρας, με τη θαυματουργική ενέργεια του Θεού έγινε ο καλύτερος μάρτυρας της Θεότητας του Χριστού. Γνωρίζοντας καλά ο ίδιος την άσχημη κατάσταση που βρισκόταν προηγουμένως, εκτίμησε ιδιαίτερα το δώρο του Θεού, δηλαδή την υγεία του, την θαυματουργική θεραπεία του.

Γι’ αυτό χωρίς να φοβάται καθόλου τις απειλές των πανίσχυρων Φαρισαίων, όχι μόνο τους είπε με θάρρος την αλήθεια για το πρόσωπο του Χριστού, αλλά ειρωνεύθηκε και την απιστία τους και την κακία τους που απόβλεπαν στην απόρριψη του θαύματος του Ιησού Χριστού. Αντίθετα όμως με τον θεραπευθέντα τυφλό, οι γονείς του ενώ γνώριζαν όσο και εκείνος την αθεράπευτη κατάσταση των ματιών του, είδαν το θαύμα του Χριστού με κριτήριο το προσωρινό ατομικό τους συμφέρον. Μπροστά στο φόβο του διωγμού των Φαρισαίων έλεγαν πως δεν γνωρίζουν τίποτα για το μεγαλείο του θαύματος της θεραπείας του παιδιού τους. Πίστευαν περισσότερο στη δύναμη της κακίας των αμαρτωλών ανθρώπων παρά στη δύναμη του φιλεύσπλαχνου Θεού.

Αυτή είναι δυστυχώς η συμπεριφορά των καιροσκόπων. Η κάθε εποχή έχει τους καιροσκόπους της που δημιουργούν με την παρουσία τους τα κοινωνικά προβλήματα που μας περιβάλλουν και μας κάνουν να υποφέρουμε. Οι καιροσκόποι ρυθμίζουν τη συμπεριφορά τους απέναντι σε πρόσωπα και γεγονότα όχι με κριτήριο την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, αλλά με κριτήριο μια υστερόβουλη σκοπιμότητα που εξυπηρετεί κάποιο μικρό ελεεινό συμφέρον σε βάρος του κοινού καλού. Οι καιροσκόποι κάνουν και λένε όχι ότι βοηθά την ευρύτερη κοινωνία, αλλά ότι τους εξυπηρετεί τους ίδιους ως άτομα σε βάρος των πολλών. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να υπηρετούν δουλικά τους ανθρώπους της εξουσίας και να αδιαφορούν για τον ευαγγελικό λόγο της αγάπης και της δικαιοσύνης του Θεού. Για τους καιροσκόπους εκείνο που μετράει μέσα τους δεν είναι η αλήθεια και το δίκαιο, αλλά ο ατομισμός, δηλαδή ο εγωϊσμός και η ιδιοτέλεια, η εξυπηρέτηση δηλαδή ατομικών μικροσυμφερόντων που οδηγούν σε κοινωνικές αδικίες. Για το συμφέρον τους οι καιροσκόποι είναι έτοιμοι να ποδοπατήσουν και την ηθική και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αρκεί να μη θιγούν οι ίδιοι ή να έχουν στα σίγουρα εκ των προτέρων κάποια εξασφαλισμένα παράνομα οφέλη, όπως αυτοί που μπροστά στο μεγάλο και εύκολο κέρδος δέχονται να αγοράζουν φτηνά προϊόντα από κλοπές και μια μέρα από την πλεονεξία τους να κερδίσουν περισσότερα χάνουν ακόμη και τη ζωή τους.

Οι καιροσκόποι δεν στερούνται μόνο καλού χαρακτήρος. Συμπεριφέρονται συμφεροντολογικά επειδή προηγείται μέσα τους μια διαστροφή. Οι θετικές δυνάμεις της συνειδήσεως τους, που έχουν ως δημιουργήματα κατ’ εικόνα Θεού, που έχουν όλοι οι άνθρωποι, νεκρώνονται και γίνονται έτσι πωρωμένες συνειδήσεις. Χωρίς να υπολογίζουν καμιά ηθική, γίνονται ανήθικοι, συνθηκολογούν με την κακοήθεια σκοτώνοντας αλύπητα και τη δική τους αξιοπρέπεια και των συνανθρώπων τους. Έτσι μετατρέπονται μέσα στη κοινωνία μας σε αρρωστημένα κύτταρα που με τις αμαρτίες τους και τις αδικίες τους διαταράσσουν την ηθική τάξη που χρειάζεται μια κοινωνία για να ευημερεί, όπως συμβαίνει στη χώρα που ζούμε με την αύξηση της εγκληματικότητας και το μη σεβασμό της ζωής ως δώρο Θεού, ως επίσης και τη βάρβαρη λεηλασία της προσωπικής μας περιουσίας.

Πολλοί γονείς πάλι στην εποχή μας πέφτουν στο ολίσθημα του καιροσκοπισμού πιστεύοντας ότι έτσι προφυλάσσονται από δυσάρεστες περιπέτειες εξασφαλίζοντας μέσα στο περιβάλλον τους μια μορφή φαινομενικής ειρήνης και ευημερίας, όπως εσυνέβη για 50 σχεδόν χρόνια με την πολιτική του Απαρχάϊτ, του φυλετικού διαχωρισμού δηλαδή των ανθρώπων , με αποτέλεσμα τα προβλήματα που αντιμετώπιζουμε σήμερα στην Νότιο Αφρική να φαίνονται πολύπλοκα και άλυτα.

Αυτή την λανθασμένη τακτική οι άγιοι της Εκκλησίας μας την καταδικάζουν γιατί μας απομακρύνει από την αδιάκριτη εφαρμογή της αγάπης του Θεού, μας χωρίζει από το Θεό και μας κρατεί μακρυά από την εν Χριστώ σωτηρία μας. Η ζωή του χριστιανού εκφράζεται ως μαρτύριο και ως μαρτυρία χριστιανικής ζωής που διακονεί την αλήθεια, την αγάπη και τη δικαιοσύνη. Η μορφή εκείνη της φαινομενικής ειρήνης και της πρόσκαιρης ασφάλειας που επιτυγχάνεται σε βάρος της δικαιοσύνης και της αλήθειας και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων, με την επικράτηση της κοινωνικής αδικίας και του μίσους δεν έχει καμιά αξία. Είναι μια πορεία απειλής αφανισμού, γιατί στην πραγματικότητα αυτή η άδικη κατάσταση δεν είναι πραγματική ειρηνική συνύπαρξη, αλλά μια απαράδεκτη κοινωνική καταπίεση και εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον συνάνθρωπό του που στηρίζεται στην αδικία των αδυνάτων και στην ανοχή και την αδιαφορία των ισχυρών.

Τα ίχνη των καιροσκόπων γονέων του τυφλού, δυστυχώς τα ακολουθούν και σήμερα πολλοί σύγχρονοι γονείς. Μπορούμε να το διαπιστώσουμε μέσα από τους ανθρώπους που συναντούμε καθημερινά. Πολλοί από εμάς εξακριβώνουμε έγκαιρα κατά που φυσάει ο άνεμος και ανάλογα κάνουμε στροφές επιδέξιες και υποκλινόμαστε μπροστά στους ισχυρούς, χρησιμοποιώντας την ευχάριστη και υπερβολική κολακεία και τη συκοφαντία, αρκεί να γίνουμε ευχάριστοι, να εξασφαλίσουμε κάποια οφέλη και να καλοπερνούμε. Κι όταν αλλάξουν τα πράγματα κι η οικονομική δύναμη μετακινηθεί σ’ αλλους, τότε οι καιροσκόποι θα σπεύσουν αμέσως να προσαρμοσθούν πρώτοι με τη νέα πραγματικότητα όπως τους χαμολαίοντες που αλλάζουν συνέχεια χρώματα. Γι’ αυτό το λόγο για να περιορισθούν τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας έχουμε ανάγκη από υπεύθυνους χριστιανούς γονείς με ηθικές αρχές που να είνα