Η Θεία Κοινωνία ζωή και χαρά

ΒΑΡΒΑΡΟΣ1  Α. Ο άγιος Βάρβαρος

Ο Άγιος Βάρβαρος καταγόταν από τα μέρη της Πενταπόλεως της Λιβύης. Ήταν άνθρωπος που πίστευε βαθιά στο Χριστό. Κάποτε στην περιοχή του είχαν έρθει πειρατές, οι οποίοι έσφαξαν πολλούς και συνέλαβαν άλλους αιχμαλώτους. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Βάρβαρος. Επί είκοσι τέσσερα χρόνια ο Άγιος έμεινε αιχμάλωτος. Κάποτε οι πειρατές επισκέφτηκαν την περιοχή της Βόνιτσας. Εκεί έβγαλαν μερικούς από τους αιχμαλώτους τους που τους είχαν για δούλους, τους οποίους είχαν στο λαιμό τους αλυσίδα για να μην μπορούν να πάνε μακριά αν επιχειρούσαν να δραπετεύσουν, από το βάρος της αλυσίδας. Ένας από τους αιχμαλώτους ήταν και ο άγιος Βάρβαρος. Καθώς βάδιζαν για να φέρουν νερό και ξύλα στους πειρατές, ο Άγιος είδε έναν λάκκο. Έκεί τα κατάφερε και κρύφτηκε και ξέφυγε από τους πειρατές. Όταν έπεσε το σκοτάδι, βγήκε από το λάκκο και προχώρησε σε ένα χωριό που λεγόταν Τρύφων. Εκεί βρήκε ένα σπήλαιο, όπου θα ζήσει ασκητικά για πολλά χρόνια. Κάποιος κυνηγός τον είδε και ειδοποίησε τους ιερείς του χωριού και ένα γέροντα ιερομόναχο. Εκείνοι έσπευσαν να τον επισκεφθούν και να τον παρακαλέσουν να πάει στο χωριό, για να του βγάλουν την αλυσίδα. Ο άγιος αρνήθηκε. Έτσι, κάθε Σάββατο του πήγαιναν ψωμί και την Θεία Κοινωνία και ο Άγιος πήγαινε στο χωριό μόνο το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου κια έφευγε το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα. Δεν πήγαινε σε κανένα σπίτι, αλλά μόνο στην Εκκλησία και στο άγιο Βήμα. Μετά από πολλούς αγώνες ο Άγιος κοιμήθηκε εν Κυρίω.

Στην κηδεία του πήγαν οι ιερείς και κάποιοι μοναχοί της περιοχής και ο κόσμος που το πληροφορήθηκε. Μετέφεραν το λείψανό του από το σπήλαιο στο χωριό και όταν το απέθεσαν στο χώμα για να τον θάψουν μια τυφλή ασπάστηκε το λείψανό του και βρήκε το φως της. Πάνω στον τάφο έβαλαν την αλυσίδα και καυχιόντουσαν γιατον άγιο Βάρβαρο.

Το 1652 πέρασαν από τα μέρη της Βόνιτσας Ιταλικά πλοία και ένας καπετάνιος ονόματι Σκλαβούνος έτυχε να είναι άρρωστος. Είδε στον ύπνο τον Άγιο να του λέει ότι δεν θα γίνει καλά, αν δεν πήγαινε να προσκυνήσει τον τάφο και το λείψανό του. Το έκανε και έγινε καλά. Αποφάσισε τότε να πάρει το λείψανο του Αγίου μαζί του στην Ιταλία, παρά την αντίδραση των κατοίκων του χωριού. Καθώς ταξίδευαν σταμάτησαν στον Ποταμό της Κέρκυρας, όπου υπήρχε λιμάνι. Εκεί το λείψανο του Αγίου προσκύνησε ένας πατέρας που είχε έναν γιο παράλυτο. Και τότε το παιδί έγινε καλά και περπάτησε. Οι κάτοικοι έσπευσαν να προσκυνήσουν το λείψανο του αγίου και ανήγειραν μεγαλοπρεπή ναό προς τιμήν του και εορτάζουν τη μνήμη του κάθε χρόνο στις 15 Μαΐου, ημέρα κατά την οποία ο Άγιος πέρασε από τον τόπο τους. Το λείψανο μεταφέρθηκε στη Ρώμη και τοποθετήθηκε σε κάποιο μοναστήρι.

Από το χωριό Τρύφων όπου έμεινε η αλυσίδα του Αγίου, τίποτε δεν έμεινε όρθιο αργότερα όταν οι Τούρκοι έκαναν επιδρομή και έκαψαν τα πάντα. Τότε χάθηκε και η αλυσίδα του Αγίου.

Η μνήμη του εορτάζεται στις 15 Μαιου κάθε χρόνο.

Β. Η Θεία Κοινωνία τροφή του ανθρώπου

Αυτό που μας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση μετά τη δραπέτευση του αγίου είναι η επιλογή του να παραμείνει στο σπήλαιο και να ζει με λίγο ψωμί και τη Θεία Κοινωνία. Το ψωμί είναι η επίγεια τροφή του ανθρώπου. Η Θεία Κοαινωία είναι η ουράνια τροθεία μετάληψη1φή. Με το ψωμί και την υλική τροφή ο άνθρωπος ζει. Με τη Θεία Κοινφία ο άνθρωπος ζει με το Χριστό.

Λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος : “Είναι ανάγκη να μάθουμε τί είναι το θαύμα των Μυστηρίων, δηλαδή η Θεία Ευχαριστία, γιατί δόθηκε από τον Χριστό σ΄εμάς και ποια ωφέλεια αποκομίζουμε, όταν συμμετέχουμε. Διότι, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, γινόμαστε ένα σώμα  με το Χριστό και μέλη του Σώματός Του, από την σάρκα και τα  οστά  Του. Αυτό επιτυγχάνεται με την τροφή που μας χάρισε, δηλαδή με την Θεία Κοινωνία. Γι αυτό ανέμειξε τον Εαυτό του και έγινε ένα σώμα με μας, για να είμαστε μαζί Του ένα, όπως το σώμα είναι συνδεδεμένο με την κεφαλή” (Λόγος εις το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, ομιλία ΜΣΤ, ΕΠΕ 13, 578).

Και ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος συνεχίζει : “Η Θεία Λειτουργία είναι η Βασιλεία του Θεού. Και η τροφή στο Δείπνο της Βασιλείας είναι η αγάπη. Ο Παράδεισος είνα η αγάπη του Θεού. Και όταν βρούμε την Αγάπη του Θεού τρεφόμαστε με τον ουράνιο Άρτιο. Όποιος βρήκε την αγάπη, τρώει το Χριστό κάθε μέρα και γίνεται αθάνατος . Για να μεταλάβουμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού χρειάζεται η καρδιά μας να είναι στραμμένη προς Αυτόν. Να είναι στραμμένη προς τη μετάνοια, γιατί η μετάνοια είναι το πλοίο που μας οδηγεί στο Άγιο Ποτήριο. Κυβερνήτης του πλοίου είναι ο φόβος του Θεού, ενώ λιμάνι θεϊκό είναι η αγάπη. Όταν ολοκληρώσουμε την αγάπη στην πράξη της, τότε φθάνουμε στο Θεό της αγάπης.  Ο δρόμος της ζωής έχεθείαμετάληψη2ι ήδη τελειώσει, γιατί βρισκόμαστε στην αντίπερα όχθη, όπου βρίσκονται ο Πατήρ, ο Υιός κια το Άγιο Πνεύμα”.

Γ. Γιατί να κοινωνώ;

  • γιατί γίνομαι ένα με το Χριστό, καθώς μεταλαμβάνω το Σώμα και το αίμα Του και αυτό το άφησε παραγγελία ο Ίδιος στο Μυστικό Δείπνο, ότι “όποιος τρώει τη Σάρκα μου και πίνει το Αίμα μου μένει σε μένα κι Εγώ σ΄αυτόν”.
  • γιατί αυτός είναι ο τρόπος που κάνει την Εκκλησία σώμα και όλους τους χριστιανούς μέλη του σώματος κι αδέρφια μεταξύ μας.
  • γιατί έτσι ευχαριστώ το Θεό για την αγάπη Του, προσφέροντας ό,τι πιο σπουδαίο μας έδωσε, το Χριστό, αλλά και την καρδιά μου
  • γιατί συγχωρούνται οι αμαρτίες μου, ιδίως αν έχω προετοιμαστεί και με το μυστήριο της εξολμόγησης
  • γιατί ζω την αιώνια ζωή από αυτόν εδώ τον κόσμο, καθώς νικάω τον πνευματικό θάνατο που φέρνει η αμαρτία, αλλά και γεύομαι το Χριστό που είναι ο Άρτος της Ζωής,
  • γιατί θυμάμαι και ζω την παράδοση τη πίστης μου όχι για το καλο του χρόνου, αλλά ως στάση ζωής
  • γιατί μπορώ να περιορίσω τις επιθυμίες μου, όταν νηστεύω πριν τη Θεία Κοινωνία, αλλά και να προσευχηθώ, δείχνοντας ότι νοιάζομαι και για την ψυχή μου και όχι μόνο για το σώμα μουθεία μετάληψη3
  • γιατί θέλω να ζήσω την χαρά, την αγάπη, την ειρήνη που η Θεία Κοινωνία φέρνει στην καρδιά μου και να μεταφέρω αυτόν τον τρόπο ζωής στους φίλους μου και τον κόσμο
  • γιατί έτσι μόνο μπορώ να συμφιλιωθώ μ΄αυτούς που με πείραξαν και με στενοχώρησαν, καθώς πριν κοινωνήσω, τους συγχωρώ για ό,τι κακό μου έχουν κάνει
  • γιατί δείχνω ό΄τι πιστεύω στο Θεό και αυτή η πίστη είναι το σπουδιαότερο όπλο στη ζωή μου και τις δυσκολίες της. Κάθε φορά που κοινωνώ, παίρνω μια ανάσα στον αγώνα μου και ξέρω ότι δεν είμαι μόνος μου!

Δ. Πόσο συχνά μπορούμε να κοινωνούμε;

“Δεν θα πρέπει”, γράφει ο Άγιος Ιωάννης ο Κασσιανός, “ν΄αποφεύγουμε τη Μετάληψη επιεδή θεωρούμε του εαυτούς μας αμαρτωλούς. Αλλλά να προσερχόμαστε ακόμα πιο συχνά για τη θεραπεία της ψυχής και τον εξαγιασμό του νου, έχοντας όμως ταπείνωση και πίστη, ώστε αναλογιζόμενοι την αναξιότητά μας …  να λαμβάνουμε  μία φορά τον χρόνο όπως ορισμένοιθεία μετάληψη2 συνηθίζουν, θεωρώντας  την ιερότητα των θείων Μυστηρίων προσιτή μόνο στους αγίους. Είναι προτιμότερο να σκεφτόμαστε ότι η Χάρη που λαμβάνουμε μέσα από το μυστήριό μας εξαγιάζει. Κάθε άλλη συμπεριφορά φανερώνει περισσότερο οίηση παρά ταπείνωση, καθώς οι άνθρωποι τις σπάνιες φορές που προσέρχονται πιστεύουν ότι είναι άξιοι της Κοινωνίας. Πολύ καλύτερο θα ήταν εάν, με ταπείνωση καρδιάς, γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν είμαστε άξιοι των θείων Μυστηρίων μετέχουμε κάθε Κυριακή προς ίαση των ασθενειών μας, παρά τυφλωμένοι από περηφάνια να νομίζουμε ότι μετά την πάροδο ενός χρόνου αποχής γινόμαστε άξιοι της Θείας Μετάληψης.

Ε. Η Θεία Κοινωνία ζωή μας

Όταν κοινωνούμε μένουμε με το Χριστό. Ας προσπαθούμε να είμαστε όσο πιο πολύ έτοιμοι γίνεται. Να προσευχόμαστε από βραδύς. Να μην αμαρτάνουμε, να μην έχουμε κακία στην καρδιά μας και να είμαστε όσο μπορούμε πιο συγκεντρωμένοι στην σχέση μας με το Θεό. Η Θεία Κοινωνία δεν είναι για το καλό του χρόνου, αλλά είναι ευλογία που μας δίδεται σε κάθε Θεία Λειτουργία. Ο Χριστός είναι τότε στην καρδιά μας και στη ζωή μας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )