Ο Χριστός ως Διδάσκαλος – Παραβολές

Αντωνία Κουλλιά, Β1, Μάγκου Έλενα, Β2

καλός σαμαρείτηςΟ ΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ (Λουκάς, 10, 30-37) :
Κάποιος άνθρωπος μεταβαίνοντας στην Ιεριχώ, έπεσε θύμα κακοποίησης από ληστές οι οποίοι τον εγκατέλειψαν μισοπεθαμένο.
Ένας ιερέας και ένας λευΐτης που πέρασαν διαδοχικά από το σημείο της επίθεσης αργότερα, παρότι είδαν τον τραυματισμένο, αδιαφόρησαν και συνέχισαν το δρόμο τους.
Κάποιος Σαμαρείτης όμως που πέρασε στην συνέχεια, σπλαγχνίστηκε τον κακοποιημένο, τον περιποιήθηκε και τον μετέφερε στο πλησιέστερο πανδοχείο πληρώνοντας τον ιδιοκτήτη του για να περιποιηθεί το θύμα.
Δίδαγμα: Εκείνος που σπλαγχνίζεται τον πλησίον του, θα κερδίσει την αιώνια ζωή.

Ο ΑΣΩΤΟΣ ΥΙΟΣ (Λουκάς 15, 11-32).
asotouΈνας πατέρας που είχε δυο γιους έπειτα από απαίτηση του μικρότερου μοίρασε την περιουσία του στα παιδιά του. Ο μικρός γιος πήρε το μερίδιό του και εγκατέλειψε την πατρική εστία για να ζήσει μια άσωτη ζωή σε μια μακρινή χώρα. Γρήγορα όπως πτώχευσε και αναγκάστηκε να εργαστεί σε άθλιες συνθήκες για να επιβιώσει.
Εξαθλιωμένος τελικά και μετανοημένος επέστρεψε στο σπίτι του πατέρα του, ο οποίος τον καλωσόρισε με πολλή χαρά, αγάπη και πλούσια δώρα.
Η υποδοχή αυτή όμως δεν χαροποίησε τον πρωτότοκο γιο, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε και εξέφρασε παράπονα για άνιση μεταχείριση. Ο πατέρας του όμως αφού πρώτα τον επαίνεσε για την χρόνια αφοσίωσή του, του δίδαξε την συγχώρηση για τον άσωτο αδερφό του, ο οποίος επανήλθε στον σωστό και σωτήριο τρόπο ζωής.
Δίδαγμα: Κανένας χριστιανός όσο ηθικός και σωστός κι αν είναι, δεν μπορεί να κατακρίνει τους αμαρτωλούς αδερφούς του. Ο ουράνιος Πατέρας έχει άπειρη αγάπη για όλα τα πλάσματά του δέχεται με πολλή χαρά  την επιστροφή των μετανοημένων αμαρτωλών παιδιών του.

Ο ΤΕΛΩΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΦΑΡΙΣΑΙΟΣ (Λουκάς 18, 9-14)
Δυο άνθρωποι, ένας Φαρισαίος και ένας τελώνης πήγαν στον ναό για να προσευχηθούν. Ο Φαρισαίος στάθηκε επιδεικτικά  και με πολλή  αλαζονεία ευχαρίστησε τον Κύριο που τον έκανε διαφορετικό από τους υπόλοιπους ανθρώπους, που ήταν παράνομοι και ανήθικοι, με χαρακτηριστικό εκπρόσωπο τον τελώνη. Επίσης με καμάρι ανέφερε ότι τηρούσε πιστά την νηστεία και ήταν χρηματοδότης του Ναού.
Ο τελώνης από την άλλη γεμάτος ταπείνωση και με σπαραγμό, παρακαλούσε τον Θεό να συγχωρέσει τις αμαρτίες του, για αυτό και εισακούστηκε η προσευχή του και συμφιλιώθηκε με τον Κύριο.
Δίδαγμα: Όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί και όποιος τον ταπεινώνει θα υψωθεί.

Ο ΛΑΖΑΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ (Λουκάς, 16, 19-31):
Κάποτε ένας πλούσιος που ζούσε μια πολυτελή και σπάταλη ζωή και ένας φτωχός με το όνομα Λάζαρος ζούσαν πολύ κοντά. Ο Λάζαρος εξαθλιωμένος και ασθενής, εκλιπαρούσε καθημερινά στην πόρτα του πλουσίου για λίγη τροφή, εκείνο όμως που λάμβανε ήταν περιφρόνηση και άκαρδη συμπεριφορά.
Με το πλήρωμα του χρόνου, όταν και οι δύο πέθαναν, ο μεν Λάζαρος πήγε κοντά στον Αβραάμ, ενώ ο πλούσιος βασανιζόταν στον Άδη και εκλιπαρούσε τον Αβραάμ για να μεσολαβήσει για να τον βοηθήσει ο Λάζαρος.
Η απάντηση όμως έπαιρνε ήταν αρνητική καθώς ο Αβραάμ θεωρούσε την προσέγγιση αυτή ανέφικτη και τη βοήθεια περιττή, καθώς ο πλούσιος όφειλε να υποστεί μετά θάνατο τις συνέπειες της επίγειας ζωής του.
Επίσης παρά τις παρακλήσεις του, ο Αβραάμ αρνήθηκε να προειδοποιήσει τα αδέρφια του πλουσίου για τις επιπτώσεις της έκλυτης ζωής τους, γιατί πίστευε ότι μόνο η ανάγνωση και εφαρμογή των λόγων των προφητών αρκούσε για να οδηγήσει τους παραστρατημένους στην αληθινή οδό του Θεού.
Δίδαγμα: Αρκεί και μόνο η αγαθή πρόθεση και η πίστη στον Κύριο για να γίνει δεκτός κάποιος στη Βασιλεία του Θεού. Όποιος θέλει να πιστεψει σώζεται και δεν του χρειάζονται τα θαύματα, οι παραινέσεις και οι πολλές διδαχές.

ΟΙ ΔΕΚΑ ΠΑΡΘΕΝΕΣ (Ματθαίος 25, 1-13)
Δέκα παρθένες προετοιμάζονταν για να προϋπαντήσουν κάποια νύχτα τον γαμπρό στο σπίτι που γινόταν ο γάμος (της νύφης). Οι πέντε από αυτές καθώς ήταν προνοητικές, φρόντισαν εκτός από τα λυχνάρια να πάρουν μαζί τους και εφεδρικό λάδι, ενώ οι υπόλοιπες πέντε το αμέλησαν.
Λόγω αργοπορίας του γαμπρού, τα λυχνάρια έσβησαν και ενώ οι προνοητικές παρθένες τα άναψαν ξανά, οι άμυαλες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη θέση τους για να αγοράσουν λάδι. Στη διάρκεια της απουσίας τους, κατέφτασε ο γαμπρός, όπου με τις πέντε συνετές παρθένες πήγαν στη γιορτή του γάμου, αφήνοντας εκτός τις επιπόλαιες που μάταια παρακαλούσαν να εισέλθουν κι αυτές.
Δίδαγμα: Κανείς δεν γνωρίζει την ακριβή στιγμή του ερχομού της Βασιλείας του Θεού, γι αυτό και πρέπει όλοι να είναι σε ετοιμότητα.

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΠΡΟΒΑΤΟ (Λουκάς, 15, 1-7, Ματθαίος, 18, 12-14:
Ένας βοσκός που είχε εκατό πρόβατα, έχασε ένα από αυτά στη διάρκεια της βοσκής και περίλυπος άρχισε να το ψάχνει, αφού ασφάλισε τα άλλα 99. Όταν το βρήκε η χαρά του ήταν τόσο μεγάλη που διοργάνωσε γιορτή στο σπίτι του και κάλεσε φίλους και γείτονες για να χαρούν όλοι για την εύρεση του χαμένου προβάτου.
Σε σχετική ερώτηση για το λόγο της εορταστικής ατμόσφαιράς, ο βοσκός απάντησε πως είναι μεγαλύτερη η ευτυχία για την επιστροφή του χαμένου ζώου που ήταν μόνο, απροστάτευτο και εκτεθειμένο στους κινδύνους, παρά το γεγονός πως τα υπόλοιπα ζώα ήταν ασφαλή.
Δίδαγμα : Η μετάνοια ενός αμαρτωλού είναι πιο χαρμόσυνη είδηση στην Ουράνια Βασιλεία από την παραμονή πολλών δίκαιων στον ηθικό και σωστό τρόπο ζωής.

Ο ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΟΥΛΟΣ (Ματθαίος 18, 23-35) :
Κάποιος άρχοντας έκανε μια μέρα έναν απολογισμό των χρεών που του όφειλαν οι υπηρετες του. Επειδή ένας από αυτούς αδυνατούσε να εξοφλήσει το υπέρογκο ποσό που χρεωστούσε, ο αφέντης αποφάσισε να του κατασχέσει όλη την περιουσία και να πουλήσει τα μέλη της οικογένειάς του. Ο δούλος απελπισμένος ζήτησε γονυπετής από τον αφέντη του να δείξει συμπόνοια κι εκείνος το έκανε, χαρίζοντάς του και το χρέος. Λίγο αργότερα ο ευεργετημένος δούλος  συνάντησε έναν δικό του οφειλέτη και αντί να δείξει την ίδια μεγαλοψυχία, φέρθηκε σκληρά και έστειλε τον δανειολήπτη του στην φυλακή. Γρήγορα όμως ο αφέντης πληροφορήθηκε το γεγονός και γεμάτος οργή τιμώρησε τον αχάριστο και απάνθρωπο δούλο.
Δίδαγμα:  Ο Κύριος θα συγχωρήσει τις αμαρτίες μας, μόνο όταν εμείς με ειλικρινή αγάπη συγχωρήσουμε τα παραπτώματα του πλησίον μας. Διαφορετικά δεν θα έχουμε θέση στην ουράνια Βασιλεία.

Ο ΑΝΑΞΙΟΣ ΔΟΥΛΟΣ (Λουκάς 17, 7-10) :
Ένας υπηρέτης όταν επιστρέφει από το χωράφι ή από τα βοσκοτόπια δεν ξεκουράζεται, αλλά είναι υποχρεωμένος να περιποιηθεί το αφεντικό του. Η δική του ξεκούραση έρχεται σε δεύτερη μοίρα αφού προέχει το καθήκον του απέναντι στον άρχοντά του.
Δίδαγμα : Το ίδιο ακριβώς ισχύει και στην σχέση του Κυρίου με εμάς τους ανθρώπους. Όλοι είμαστε ανάξιοι δούλοι ακόμα κι όταν επιτελούμε όπως πρέπει το χρέος και τις υποχρεώσεις μας απέναντι στον Θεό.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: