Ομαδοσυνεργατική Διδασκαλία – Ομάδα 2 – Α1

2. Αφροδίτη Δ. – Νομική Κ., Νικόλας Αμπ. – Ελευθέριος Γλ.
    Θέμα Εργασίας : α) Ψάξτε στο διαδίκτυο ή σε περιοδικά/ βιβλία να βρείτε ανθρώπους  που ζούν δημιουργικά χρησιμοποιώντας τα χαρίσματά τους όχι μόνο για τον εαυτό τους. (google : καλοί Σαμαρείτες σήμερα) και αναφέρετε δύο τουλάχιστον παραδείγματα γράφοντας μία σελίδα για κάθε παράδειγμα. β) Παρουσιάστε μια σκηνή ή εικόνα με θέμα «Είναι ωραίο να είσαι ζωντανός ».
Πέμπε Σάμπος : “Ένας καλός Σαμαρείτης στην υπηρεσία των παιδιών”
Γεννημένος το 1979 έχει υπάρξει εθελοντής σε οργανώσεις που βοηθούν τα παιδιά του δρόμου. Με πολλές εμπειρίες στο εξωτερικό πρεσβεύει τον αλτρουϊσμό σε όλα τα επίπεδα και θεωρεί ότι η ανιδιοτελής προσφορά είναι αυτή που λείπει από τη ζωή μας.Η ενασχόλισή του με την εθελοντική εργασία και προσφορά ήταν μια δική του επιθυμία, ήταν κάτι που ήθελε να κάνει. Όταν αποφοίτησε από τη σχολή, αντί να κάνει το στρατιωτικό του ή να μπει στον επαγγελματικό στίβο, αποφάσισε να ασχοληθεί με τα κοινωφελή έργα, μια που τότε είχε την ευκαιρία και την πολυτέλεια. Στην ΑΣΟΕΕ, όπου σπούδαζε, είχαν έρθει κάποια παιδιά από το εξωτερικό που είχαν
κάνει κάτι παρόμοιο, είχαν δηλαδή λάβει μέρος σε ένα πρόγραμμα της οργάνωσης  “Η ΜΑΝΑ”. Αρχικά τους εξήγησαν ότι η συμμετοχή τους  σ΄ αυτό το πρόγραμμα συνίστατο στην παρακολούθηση εκπαιδευτικών σεμιναρίων στη σχολή της οργάνωσης, στη Σκανδιναβία, ενώ στη συνέχεια πήγαν στην Αφρική, όπου και πρόσφεραν φαγητό, που είναι βασικό αγαθό και για τα παιδιά και για την οικογένειά τους. Ήταν μια δαπάνη που γλίτωνε η οικογένεια.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε για  λίγο καιρό. Κατόπιν ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία. Αναζήτησε και εδώ να δραστηριοποιηθεί σε εθελοντική εργασία, αλλά του πήρε πολύ καιρό να βρει κάτι, παρά τά όσα λέγονταν την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων για τον εθελοντισμό.
Ακόμη ο ίδιος λέει ότι : “ένας γονιός μπορεί να συμβάλλει στο θέμα του εθελοντισμού με το να καλλιεργήσει στα παιδιά του το αίσθημα της ευθύνης και της συλλογικότητας. Επομένως, αν κάποιος θέλει να προσφέρει υπάρχουν ένα σωρό οργανώσεις γαι την προστασία του περιβάλλοντος, για τους πρόσφυγες, για τα παιδιά με προβλήματα, όπως η Greeenpeace, το χαμόγελο του παιδιού, η Ελπίδα κ.ά. (Νομική Κ.)
Διονύσης Πατρώνας
Διονύσης πατρώναςΟ αείμνηστος καπετάν Διονύσης Παρώνας γέννημα θρέμμα του Βροντάδου, ήταν το μεγαλύτερο παιδί του ζεύγους Κωστή Πατρώνα και  Μαριγώς, το γένος Παπαλά, είχε αδέλφια τους Μιχάλη, Ελένη και Γιάννη. Παντρεύτηκε την επίσης αείμνηστη Ξανθίππη Παλαιούδη με την οποία απέκτησαν και ανέθρεψαν την μοναχοκόρη τους Αλεξάνδρα, μετέπειτα σύζυγο του πλοιάρχου και τέως Δημάρχου Ανεμώνας Λεωνίδα Σταμούλη.
Ο Διονύσης από μικρός – κατά τις διηγήσεις όσων τον γνώρισαν – έδειχνε ότι είναι ένα ευαίσθητο και πονόψυχο παιδί.
Ένα χαρακτηριστικό περιστατικό είναι το εξής : Ένα βράδυ επέστρεψε σπίτι του ξυπόλυτος. Στην εύλογη απορία της μητέρας του  που είναι τα παπούτσια του απάντησε αβίαστα και φυσικά πως είδε ένα ξυπόλυτο, φτωχό παιδάκι, το λυπήθηκε και του έδωσε τα δικά του παπούτσια επειδή εκείνος είχε δεύτερο ζευγάρι!
Άπειρες είναι ακόμη και σήμερα οι διηγήσεις ναυτικών, συγγενών, γειτόνων και φίλων του για τις συνήθως κρυφές, φιλεύσπλαγχνες πράξεις του μετέπειτα καπετάν Διονύση. Η εντολή του στη σύζυγό του Ξανθίππη ήταν π.χ. εάν επρόκειτο να δώσει μεταχειρισμένα παπούτσια σε κάποιο φτωχό, πρώτα έπρεπε να τα πάει στον τσαγκάρη για ριζική επιδιόρθωση. Κάποτε και ενώ η πολύχρονη ναυτιλιακή κρίση του 1957 είχε γονατίσει οικονομικά τους τότε ναυτικούς, ο ξέμπαρκος καπετάν Διονύσης πήγε στον αδελφό του, επίσης ξέμπαρκο μηχανικό Μιχάλη, και του ζήτησε δανεικά. Στην απορία του μαστρο-Μιχάλη γιατί ξέμεινε τελείως από λεφτά, η απάντηση που έλαβε ήταν πρωτάκουστη και άκρως αφοπλιστική:
– “Δεν τα θέλω για μένα βρε αδελφέ. Τα θέλω για τις φτωχές φαμίλιες στις οποίες κάθε μήνα δίνω ένα μικρό βοήθημα. Δεν μπορώ να τους πω ότι λόγω της κρίσης, τους κόβω τη βοήθεια. Άλλωστε, εγώ αργά ή γρήγορα, θα μπαρκάρω και θα έχω ένα καλούτσικο μισθό. Αυτοί, όμως, οι φουκαράδες θα συνεχίσουν να πεινούν”!
Αυτός ήταν  ο Καλός Σαμαρείτης, ο άξιος καπετάν Διονύσης Πατρώνας, ο οποίος τον Απρίλιο του 1954, σε ηλικία 68 ετών,, άφησε την τελευταία του πνοή εν υπηρεσία σε λίμπερτι που βρισκόταν στο Βανκούβερ του Καναδά. Για την πλοιαρχική του δεινότητα έχουν να αφηγηθούν πολλά όσοι τον γνώρισαν στα καράβια. Εν τούτοις, συχνά άλλαζε Εταιρεία γιατί κατά που έλεγαν οι υπεύθυνοι ήταν χουβαρδάς έως σπάταλος στο φαΐ των πληρωμάτων. Στους διοικούντες των Ναυτιλιακών Γραφείων δεν χαριζόταν καθόλου. Όταν κάποτε, κάποιος του είπε ότι έπρεπε να κάνει λίγο οικονομία στο φαγητό, η απάντηση που έλαβε ήταν απότομη και αντρίκεια:
– “Να κάμεις οικονομία στο σπίτι σου. Εγώ οικονομία στα πληρώματά μου δεν κάμω”!
Από φίλο ναυτικό που έκανε μαζί του, ΄χουμε ακούσει και τούτο το περιστατικό.
“Είχαν πέσει σε σφοδρή κακοκαιρία. Ο Καπετάν Διονύσης, λογικά φερόμενος έκοψε ταχύτητα του λίμπερτου. Η καθυστέρηση ενόχλησε τους παρατρεχάμενους του Γραφείου που του τηλεγράφησαν:
– “Απορούμε για καθυστέρηση και μειωμένη ταχύτητα”.
Και ο καπετάν Διονύσης απάντησε λιτά και ξερά :
– “Απορώ γιατί απορείτε”!
Έπειτα συνέχισε να κάνει καλές πράξεις όπως συσσίτια Καλό Σαμαρείτη” και άξιο πλοίαρχο τον Διονύση Πατρώνα. (Αφροδίτη Δ. – Νικόλας Αμπ).
Οι “Καλοί Σαμαρείτες” είναι πάντα έτοιμοι, πάντα πρόθυμοι να προσφέρουν στο συνάνθρωπο τους, με τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους. Κάποιες φορές στα μάτια όσων τους έχουν ανάγκη, μοιάζουν με μικρούς σωτήρες. Είναι, όμως, καθημερινο